Yulia Berinskaya, Valentina Danelon, Anna Serova - J.S. Bach, Taneyev: Inventio (CD)

De pure polyfone kwaliteit van J.S. Bachs Inventions en Sinfonia's kan niet worden overschat - eenvoudig maar vol ideeën bieden ze een behendige inleiding tot laat-barokke muzikale vormen en imitatieve schriftuur in het algemeen, terwijl ze een cantabile gevoel behouden. Deze voortreffelijke miniaturen, die het didactische doel waartoe ze te lang waren gedegradeerd overstijgen, bieden een ordelijk en tegelijk beknopt en uitgebreid overzicht van Bachs klanklandschap. De zuiverheid en dichtheid van hun muzikale substantie, gedistilleerd in een soort abstracte en universele taal, heeft vanaf de 19e eeuw natuurlijk talrijke bewerkingen voor een groot aantal andere instrumenten aangemoedigd.

Hier hebben we de tweedelige Inventions, bewerkt voor twee violen door de vertolkers Yulia Berinskaya en Valentina Danelon, waar Bachs doel om 'een cantabile speelstijl' aan te moedigen door de onafhankelijkheid van de partijen op bewonderenswaardige wijze wordt bereikt in de natuurlijke expressiviteit van de twee strijkinstrumenten. De driedelige Sinfonia's worden gegeven in de bestaande 19e-eeuwse bewerking voor twee violen en altviool van Ferdinand David (1810-73), niet alleen een van de belangrijkste violisten van zijn tijd, maar ook een musicus met zeer nauwe banden met Felix Mendelssohn, een componist die de aanzet gaf tot een heropleving van de belangstelling voor Bachs muziek.

De combinatie van deze bewerkingen van Bach met een vergelijkbaar strijktrio van Taneyev is ook op een dieper niveau treffend. De Russische componist werd door zijn leraar compositie Tsjaikovski liefkozend de 'Russische Bach' genoemd vanwege zijn diepgaande kennis en deskundige toepassing van de kunst van het contrapunt. Tanejev maakte gebruik van zijn diepgaande wiskundige kennis om alle mogelijke combinaties in zijn composities op te sporen, waarbij hij als geen ander in zijn tijd polyfoniegebieden verkende en analyseerde. Zijn Trio voor twee violen en altviool op.21 (1907) biedt een originele combinatie van klassieke vormen en taal met zijn geliefde barokcontrapunt, een combinatie die hier en daar wordt versterkt door harmonische oplossingen en sferen die typisch zijn voor het Europa van de late 19e eeuw.