Yulia Berinskaya & Alessandra Ammara - Johannes Brahms: Complete Violin Sonatas (CD)

Johannes Brahms, een componist van viool en piano, creëerde de 'F.A.E.' Sonate, een gezamenlijk gecomponeerd stuk als eerbetoon aan Joseph Joachim. Brahms schreef de Sonates toen hij volwassen was, terwijl Schumann twee delen schreef. Het 'F.A.E.' Scherzo, een mijlpaal in het vioolrepertoire, vertegenwoordigt Brahms' eerste belangrijke benadering van het duo. De drie hier opgenomen werken vertegenwoordigen de volwassen benadering van het duo viool en piano van de musicus, verenigd doordat ze tot zijn volwassen jaren behoren.
De viool wordt vaak gezien als een instrumentale parallel aan de menselijke stem, maar hij kan de menselijke stem alleen nabootsen als hij gericht is op een zangstijl. Brahms waardeerde dit vermogen echter ten volle. In zijn G-groot Sonate gebruikte hij citaten uit twee Lieder, gericht op regen, als thematische basis voor zijn eerste Vioolsonate. Brahms stelde deze Sonate voor aan Theodor Billroth, die het interpreteerde als een herinnering aan het lied en een fantasie.

Groths gedicht verkent de thema's melancholie en nostalgie in Brahms' rijpe en late stijl. Een handgeschreven blad met de eerste 24 maten van het Adagio van Brahms' Sonate werd naar Clara Schumann gestuurd, een goede vriendin van Johannes. Brahms schreef haar met een liefkozende opdracht, waarin hij zijn genegenheid voor haar en haar zoon Felix uitte. Felix, geboren in 1854, was een begaafd kunstenaar en dichter, en Brahms had een aantal van zijn gedichten gebruikt als tekst voor drie van zijn liederen. Helaas overleed Felix op 25-jarige leeftijd en Brahms vond dat het sturen van fragmenten uit zijn werk het enige adequate gebaar was om hem in zijn laatste uren te begeleiden. Deze ontroerende episode benadrukt Clara's brief aan Johannes, waarin ze haar blijdschap uitsprak over het ontvangen van de Sonate. Verrukking en melancholie inspireerden Brahms' meest exquise composities, waarin tederheid werd vermengd met spijt, nostalgie met een verzoende glimlach, en waarin het volledige scala aan emoties in zijn palet was opgenomen.

De eerste Sonate van Brahms doet denken aan Beethovens op. 96 en heeft een contemplatieve, bijna biddende stemming. De componist, die zich sterk aangetrokken voelde tot het Oneindige en een fervent lezer van de Bijbel was, schreef een Sonate voor zijn instrument, Felix, om te rouwen om het verlies van zijn petekind. De toespelingen op regen symboliseren tranen en de vergankelijkheid van het menselijk leven. De Sonate eindigt in de mineur modus, mogelijk als uiting van verdriet om Felix' lot. Groths gedicht 'Wie Melodien zieht es mir leise durch den Sinn!' is de bron van enkele cruciale elementen van de Sonate op. 100, in A-groot. Hermine Spies, een alt, schreef over het gedicht en de melodie, die het tweede onderwerp van het eerste deel van de Sonate inspireerde. De hele Sonate is doordrenkt met een warme tint van ontroerende tederheid, met andere liedteksten in het stuk. Spies, die de enthousiaste lijnen schreef, is de impliciete opdrachtgeefster van al deze liederen, waardoor de hele Sonate een eerbetoon is aan de zangeres en oude vriend van de componist.

De Sonate in D mineur bevat een langzame en scherzo combinatie, waardoor een Rondo-achtige structuur ontstaat. De bariolage beweging, een golvend vioolritme, creëert een kloppend hart. De Finale, een krachtige dans, brengt drama, passie en intensiteit in Brahms' ziel. Deze drie Sonates verkennen menselijke emoties, gevoelens en gedachten, en transformeren muziek in een ervaring van spiritualiteit, diepe menselijkheid en diepgaande relaties.