Waitin For The Night

Waitin’ for the Night van The Runaways is een energiek hardrockalbum dat de ruigere kant van hun pop/rock-lijn benadrukt. Het werd uitgebracht in 1977 en markeert een nieuwe fase voor de band, waarin Joan Jett definitief naar voren treedt als centrale stem en persoonlijkheid. De productie legt sterk de nadruk op felle gitaren en een directe, ongepolijste sound, waardoor het album een rauwe, bijna live-achtige intensiteit krijgt. Binnen het rocklandschap van eind jaren zeventig valt het op als een plaat die vrouwelijke tienerrebellie koppelt aan serieuze, stevige hardrock.

De chemie tussen de bandleden, met name tussen de vurige gitaarpartijen en de snauwende zang, geeft het album een samenhangende, krachtige identiteit. Tekstueel draait het om jeugdcultuur, verlangen, verveling en onafhankelijkheid, passend bij de opstandige imago’s van de bandleden. Hoewel het destijds commercieel nooit echt doorbrak, wordt Waitin’ for the Night achteraf vaak gezien als een cultklassieker binnen de hardrock en als een belangrijke schakel in de ontwikkeling van vrouwen in de rockmuziek. Het album laat horen hoe The Runaways hun geluid hebben aangescherpt tot een compacte, bijtende mix van pop/rock en hardrock die nog steeds invloedrijk is.