Voyeurist

Voyeurist is het negende studioalbum van Underoath, uitgebracht op cd in het jaar 2022. Het album bevindt zich binnen het genre metalcore, maar leunt geregeld op invloeden uit post-hardcore, elektronische muziek en ambient, waarmee Underoath hun vertrouwde muzikale kaders verder oprekken. Dit zorgt voor een dynamisch, meeslepend en soms experimenteel geheel dat even onstuimig als kwetsbaar klinkt.

Het album kenmerkt zich door een donkere, broeierige sfeer en thematiseert existentiële onzekerheid, woede en persoonlijke desolatie. De band reflecteert op de malaise van het moderne leven, aangedreven door de impact van culturele en medische onrust en de alomtegenwoordige invloed van sociale media. De teksten zijn openlijk pessimistisch en nihilistisch en worden gedragen door de emotioneel geladen zang van Spencer Chamberlain. Religieuze beeldtaal en het worstelen met geloof zijn nadrukkelijk aanwezig en bepalen mede het beklemmende karakter van Voyeurist.

Vanaf de eerste track is duidelijk wat de luisteraar te wachten staat. Damn Excuses, de opener van het album, is een rauwe, energieke en furieuze compositie waarin gitaren en drums samensmelten tot een venijnige, bijna hardcore-achtige agressie. Chamberlain laat hier zijn giftigste vocale kanten horen. Niet veel later volgt Cycle, een samenwerking met Ghostemane. Deze track onderscheidt zich door een muur van zware gitaren en een intense, eerlijke vocalen van beide artiesten. Het is een nummer dat de duisternis en intensiteit van het album versterkt en verrijkt met een unieke gastbijdrage.

Andere opvallende nummers zijn Hallelujah en We're All Gonna Die. Hallelujah valt op door zijn melodieuze, bijna rituele lading en elektronische texturen, terwijl We're All Gonna Die juist de sombere onderliggende gevoelens van het album onderstreept: het nummer is doordrenkt van sociale en existentiële pessimisme, waarmee veel luisteraars zich kunnen identificeren. Ook Numb is een track die door zijn rauwe directheid en intense productie bijdraagt aan het beklijvende karakter van het album.

Voyeurist is niet alleen qua thematiek, maar ook muzikaal een grillige reis. Het album meandert tussen brute kracht, emotionele kwetsbaarheid en atmosferische passages, ondersteund door subtiele synthesizers en ambiënte lagen. Vooral het afsluitende nummer Pneumonia springt eruit. Deze ruim zeven minuten durende track laat Underoath experimenteren met ambient drone en post-metal. Het nummer bouwt langzaam op in spanning en eindigt in een overweldigende sonische uitbarsting—een meesterstuk die het album tot een indrukwekkende climax brengt.

Underoath bewezen met Voyeurist opnieuw hun vermogen tot vernieuwing binnen het metalcore- en post-hardcoregenre. De combinatie van emotionele zeggingskracht, experimentele productie en existentiële thematiek maakt dit album tot een intrigerend, rauw en authentiek werk. Het is een plaat die even confronterend als troostrijk kan zijn en zich staande houdt als een hoogtepunt in de latere carrière van de band.