Vers Le Sud

Laurent Cantet wordt geschaard onder de meest vernieuwende regisseurs die er op dit moment op de wereld rondlopen. In 2008 werd dat bevestigd toen hij met zijn film Entre les murs de Gouden Palm in Cannes won. Maar ook zijn eerdere films zijn vernieuwend, ongewoon, en getuigen van een realistische betrokkenheid. Vers le sud is zo’n film, met name door de bijna documentaire-achtige observaties die Cantet er in verwerkt. Het is een op het oog vrij vlak drama over drie Westerse vrouwen die hun seksuele behoeftes komen bevredigen op het zonnige Haïti, waar de gewillige jonge, zwarte mannen voor ze in de rij staan. Op het oog vlak, maar met een gelaagdheid die je niet vaak in films aantreft.

Vers le sud is misschien een wat cynisch gekozen titel voor de film, want op het gebied van vakanties staat ‘het zuiden’ meestal metafoor voor zon, zee en plezier. In dit geval wordt met het zuiden Haïti bedoeld, in de jaren zeventig, toen het eiland gebukt ging onder een dictatoriaal regime. Desondanks kwamen er in die tijd vele rijke Westerse toeristen in afgesloten resorts hun vakantie vieren. Zo ook de drie hoofdpersonen van deze film, Ellen, Brenda en Sue. Zij, vrouwen van middelbare leeftijd, zijn naar Haïti gekomen voor seks met jonge, gespierde, zwarte mannen, die ze in ruil daarvoor bedelven onder geld en cadeaus.

Nieuwkomer Brenda ontmoet Ellen en Sue op het strand, temidden van een groepje zwarte jongens. Ellen heeft aangepapt met de mooie Legba, die Brenda nog kent van een eerdere vakantie. Het lijkt er eerst op dat er niet zo moeilijk gedaan wordt over wie met wie gaat, maar op het moment dat een van beide vrouwen meer wil dan slechts lichamelijk genot en bezitterig gedrag begint te vertonen, raakt de oppervlakkige rust die er heerste snel verstoord.