Valhalla

Wolftooth’s album Valhalla uit 2020 is een krachtig vervolg op hun veelgeprezen debuut en laat een band horen die de grenzen van het staalharde riffen- en melodieherstel van de klassieke metal en stonerrock indringend aftast. Het album zet in op een rijk geschakeerd geluid dat wortelt in heavy metal, stoner en doom, maar met een uitgesproken eigen draai. Valhalla klinkt direct monumentaal en nors als het omhoog gestuwde riffen betreft, maar tegelijk bezit het een warmte en laagjespracht die het tot de verbeelding spreekt. De productie is gezwollen en glanzend, wat het luistercomfort vergroot zonder het ruige karakter van Wolftooth te schaden. Inhoudelijk dobberen de nummers tussen viking-epiek en mythologische verbeelding, vaak met een zweem van bluesachtige gitaarsolo’s en een rauwe, maar heel natuurlijke vocal delivery die de krachtige eenheid van deze sceneveteranen benadrukt.

In vergelijking met de directheid van het debuut, kiest het album voor meer diepgang en wendbaarheid, zonder zich echter te verliezen in overgetempereerde experimenten. Valhalla hinkt niet voort op één been; de muziek voert de luisteraar voort tussen de zwaarte van doom, het grommende van thrash, en het ritmische genoegen van stonerrock. Het geheel ademt een bijna klassieke sfeer, met gitaarwerk en ritmesectie die herinneren aan het beste uit de late jaren zeventig en vroege jaren tachtig, maar voegt vanuit een moderne blik voldoende nieuwigheid toe om zowel oude harten als nieuwe oren te bekoren. Het resultaat is een album dat geen genre-exercitie is, maar een overtuigende soundtrack voor iedereen die gelooft in de blijvende kracht van de almighty riff.