Een nieuwe opname van Beethovens bekendste strijktrio's, uitgevoerd met klassieke Italiaanse finesse.
In deze twee strijktrio's klinkt de stem van de jonge Beethoven op zijn persoonlijkst en gepolijstst. Ze werden gecomponeerd net voor en net na zijn kritische verhuizing van Bonn naar Wenen, waar hij zich ging vestigen in het kielzog van Haydn en Mozart. Beide componisten wierpen hun eigen tegendraadse schaduwen over Beethovens trio's.
Beethoven nam zowel de vorm als de tonaliteit van Mozarts sublieme Es-Divertimento over voor zijn eerste essay in het genre, maar stelde verder alles in het werk om zijn eigen werk te distantiëren van het ogenschijnlijke voorbeeld. De accentuering van zwakke slagen in het eerste Menuet is typisch voor Beethovens eigenzinnige manier van spelen, ook al is het tweede meer Mozartiaans. Elders toont de jongeman zich heel goed in staat een idioom van Weense gratie en hoofse charme te bewonen, maar evenzeer in staat het te ondermijnen en ertegen te rebelleren.
De Serenade van een paar jaar later opent ook gedurfd en opvallend, met een mars met Spaans accent, maar het vredige Andante en het plechtige Adagio in Franse stijl volgen oudere modellen die ontleend zijn aan triosonates uit de baroktijd. Het meest ongewoon - althans in 1795 - is de Polonaise uit het vijfde deel, die de zeer verschillende talen van Rameau en Chopin met elkaar verbindt. De Serenade besluit met een expansief variatiedeel waarin Beethoven eindelijk enige schuld aan Mozart erkent - maar de algemene indruk die beide werken achterlaten is van een bekwaam vakmanschap dat het meest te danken is aan de lessen die hij van Haydn en Salieri ontving.
Dit trio, bestaande uit Alessandro Milani (viool), Luca Ranieri (altviool) en Pierpaolo Toso (cello), werd opgericht in 2004, en doet de naam herleven van het klassieke ensemble geleid door Franco Gulli, met Bruno Giuranna en Giacinto Caramia, die de mijlpalen van het strijktrio repertoire in de jaren '60 en '70 uitvoerden en opnamen.
Op het eerste gezicht vertoont Beethovens eerste strijktrio Op.3 in Es groot talrijke gelijkenissen met Mozarts strijktrio K563, het feit dat het hetzelfde ongewoon hoge aantal van zes delen bevat, en dat het in dezelfde toonsoort is gecomponeerd. Beethovens compositie zit echter ook vol met zijn eigen individuele ideeën en een unieke expressiviteit.
Beethovens Serenade Op.8 in 5 delen bevat zo'n overvloed aan explosief muzikaal materiaal dat Ernö von Dohnányi, een componist uit de laat-romantische periode, zich meer dan een eeuw later door het werk liet inspireren.
Het Trio Italiano d'Archi werd opgericht in 2004 en heeft sindsdien talrijke concerten gegeven op belangrijke podia en festivals. Zij zullen de complete werken voor strijktrio opnemen voor Brilliant Classics.
De uitgebreide tekst in het boekje is zowel in het Engels als in het Italiaans.
