There Goes my Heart

In het eerste verzorgingshuis voor oudere junks in Rotterdam volgde John Appel de zeven bewoners in hun dagelijkse bestaan.

`There goes my heart', zingt Carlo (65) over zijn in Suriname verloren liefde. Carlo is een van de bewoners van het eerste verzorgingstehuis voor oudere drugsgebruikers, dat in 1999 in Rotterdam werd geopend. John Appel volgde de zeven bewoners in hun dagelijkse bestaan en spreekt met hen over verleden, heden en toekomst. Want ondanks dat ze een thuishaven hebben gevonden, dromen ze zonder uitzondering van een ander bestaan: met een nieuwe liefde, in een eigen huis, of in een ander land waar de zon altijd schijnt. Ze kibbelen met elkaar, delen hun drugs en alcohol, en de zwaarte van het bestaan. Appel filmt indringend dichtbij, maar zonder sentimentaliteit. De ontroering schuilt in de details: de trillende handen van Carlo voor hij zijn drugs rookt, Kitty (Queen van de Binnenweg) in de krullers voor ze haar lief ontmoet, de angstige ogen van Carmel als zij de deur voor de camera sluit.