The Rolling Stones - Black And Blue (LP) (Half Speed) (Remastered 2009)

Black And Blue is een studioalbum van The Rolling Stones, dat oorspronkelijk werd uitgebracht in het jaar 1976 en later, in 2009, opnieuw is uitgebracht als een half-speed remaster op LP. Deze editie staat bekend om zijn verbeterde audiokwaliteit dankzij het remasterproces en de half-speed mastering.

Het album markeerde een overgangsperiode voor de band. Dit was het eerste album dat werd opgenomen na het vertrek van gitarist Mick Taylor. Gedurende de opnames fungeerde Black And Blue deels als auditie voor verschillende gitaristen. Wayne Perkins, Harvey Mandel en uiteindelijk Ronnie Wood, die vanaf dat moment een vaste waarde werd in de band, zijn allemaal te horen op het album. De productie lag net als bij eerdere albums in handen van het duo Jagger en Richards, die zichzelf The Glimmer Twins noemden.

Qua stijl kenmerkt Black And Blue zich door een mengeling van klassieke rock met invloeden uit reggae, funk en zelfs jazz. Het album bevatte nog steeds de typische Stones-rocksound, maar daarnaast experimenteerde de band duidelijk met nieuwe muzikale richtingen. Zo is het nummer 'Cherry Oh Baby' een reggae-cover, terwijl het funky 'Hot Stuff' juist sterk op groove is georiënteerd. Ook het lied 'Melody' ademt een unieke jazz-blues sfeer.

Onder de acht tracks op het album vallen diverse nummers op. 'Fool To Cry' groeide uit tot de grootste single van Black And Blue en onderscheidt zich door een soulvolle balladsfeer en het expressieve gebruik van elektrische piano. Een ander bekend nummer, 'Memory Motel', valt op door de lengte en de wisselwerking tussen Mick Jagger en Keith Richards als vocalisten. 'Hand Of Fate' is een typisch rocknummer met stevige riffs, terwijl 'Hot Stuff' het funky karakter van het album onderstreept. De overige nummers, zoals 'Hey Negrita' en 'Crazy Mama', dragen bij aan de afwisseling en de losheid die dit album kenmerkt.

Binnen het oeuvre van The Rolling Stones wordt Black And Blue vaak gezien als een van hun losser klinkende platen, waarop de band hoorbaar plezier heeft in het verkennen van nieuwe genres. Hoewel het album destijds gemengde recensies kreeg, beschouwen veel fans en critici hun experimentatie en groove tegenwoordig als pluspunten. Het is een plaat waarop de band zichzelf opnieuw uitvindt en hun muzikale veelzijdigheid benadrukt.

Black And Blue is daarmee een interessant document van een band in ontwikkeling, met een mix van stevige rock, invloeden uit verschillende muziekstijlen, en een opvallende plek in de discografie van The Rolling Stones.