OuthereEAN: 0774204954024
4,85/5 (1178 reviews op Productvraag) Sopraanaria 'Heil und Segen' uit cantate Gott, man lobet dich in der Stille (BWV 120)
Het begint met de sopraanaria 'Heil und Segen' (heil en zegen), het vierde deel van de stadscantate Gott, man lobet dich in der Stille (BWV 120), gecomponeerd rond 1728-1729 en opnieuw uitgevoerd in 1742. Maar de aria werd al veel eerder gecomponeerd, in Bachs tijd in Köthen (1717-1723), als onderdeel van een onbekend werk. De verstrengeling van het concertato viool en sopraanstem maakt het tot een van Bachs mooiste aria's, waarbij de twee melodische lijnen in elkaar verstrengeld raken om de laatste regel van het libretto te illustreren: 'gerechtigheid en trouw moeten elkaar in vriendschap kussen'
Cantate Ich hatte viel Bekümmernis (BWV 21)
Cantate BWV 21, Ich hatte viel Bekümmernis, werd gecomponeerd voor verschillende gelegenheden tussen 1713 en 1714; bij bijna elke uitvoering werd het uitgebreid met extra delen. De openings-sinfonia, in feite een trio voor hobo, viool en continuo, wordt gevolgd door een stevig koor in twee delen. Het eerste deel is gebouwd op een fugatisch thema ontleend aan Vivaldi's Concerto in D Mineur (Op. 3, Nr. 11), dat Bach transcribeerde voor orgel (BWV 596) en dat ook de stimulans was voor zijn orgelfuga in G Majeur (BWV 541). Het hele deel draait om de adagio-akkoorden van maat 38 en het woord 'aber' (maar): 'Ik heb diepe nood... maar uw vertroostingen verkwikken mijn ziel' (Psalm 94:19). Hier wordt, zoals zo vaak in de cantates, een tegenstelling getrokken tussen de Wet die veroordeelt en het Evangelie dat vergeeft. Het derde deel is een ongelooflijk mooie en aangrijpende sopraanaria in een trio met hobo en cello, met dissonante woordschilderingen over 'Schmerz' (verdriet/pijn). Het daarop volgende tenor-recitatief leidt tot een tenor-aria waarin de da capo-vorm eerst een ingetogen zelfvertrouwen uitdrukt, maar daarna uitmondt in een energieke zelfverzekerde fanfare. Het refrein waarmee het eerste deel wordt afgesloten, bestaat evenals het eerste refrein uit twee delen: een homofone zetting in quasimotetstijl gevolgd door een strenge permutatiefuga - het antwoord 'Hoop op God' op de vraag 'Waarom zijt gij terneergeslagen, mijn ziel' (Psalm 42:11).
Het tweede deel van de cantate was te horen als musica sub communionen, d.w.z., tijdens de communie. Er zijn passende eucharistische boventonen in dit deel. Zo staat in het achtste deel de regel 'Heil durch diesen Saft der Reben' (Heil door druivensap), en in het tiende deel de woordspeling 'Weinen - Wein' (huilen - wijn). De eerste twee delen van het tweede deel (7 en 8) zijn duetten waarin de sopraan de stem van de individuele ziel vertegenwoordigt en de bas de stem van Christus. Deel negen is een rijp en beklijvend koraalmotet op de melodie Wer nur den lieben Gott lässt walten, waarbij de tenorpartij de koraalmelodie van de eerste strofe zingt en de andere stempartijen zelfstandig imiterend contrapunt weven; in de tweede strofe neemt de sopraan de melodie voor haar rekening - een meesterlijk effect. Het tiende deel is een tenor da capo aria in een vreugdevolle en zelfverzekerde 3/8 met continuo begeleiding. De cantate besluit met een openlijk en helder refrein dat in schril contrast staat met het openingskoor. Hier zijn voor het eerst trompetten en pauken te horen (de oorspronkelijke paukenpartij is verloren gegaan en is gereconstrueerd). Net als het tweede en zesde deel bestaat het uit twee delen: het eerste, een homofoon deel met obbligato orkest met de aanduiding 'Grave'; het tweede, een allegro permutatiefuga die een voorbode is van Händels latere stijl.
Altaria 'Liebt, ihr Christen, in der Tat' uit de cantate Die Himmel erzählen die Ehre Gottes (BWV 76)
De opname eindigt met de altaria 'Liebt, ihr Christen, in der Tat', het twaalfde deel van de tweede cantate die Bach in Leipzig componeerde, geschreven in 1723 voor de tweede zondag na Triniteit. De tweedelige cantate, die uit 14 delen bestaat, begint met een feestelijk deel, 'Die Himmel erzählen die Ehre Gottes' (BWV 76, 'de hemelen verkondigen de heerlijkheid van God', Psalm 19:2), een bruisende lofzang, verfraaid met obbligato trompet. De cantate moet indruk hebben gemaakt op de Leipzigers, die de muziek van hun nieuwe cantor pas voor de tweede keer na zijn aantreden te horen kregen. Maar Bach kon ook reflectief zijn, zoals in deze altaria die tegen het einde van de cantate voorkomt, vóór een recitatief en slotkoraal. In een zangerige 6/8, tegen een trio van oboe d'amore, viola da gamba, en continuo, zingt de stem een intiem liefdesliedje.
