The Absence - Enemy Unbound (LP)

Enemy Unbound van The Absence is een LP die behoort tot het genre melodische death metal, stevig doorspekt met thrash-invloeden. Het album werd uitgebracht in het begin van het vorige decennium en is het derde studioalbum van deze Amerikaanse band, die bekendstaat om een geluid dat sterk aan de Zweedse Gothenburg-scene doet denken. The Absence positioneert zich daarmee tussen acts als In Flames en Dark Tranquillity, maar weet hierin een eigen draai te geven door snerpende riffs, flitsende gitaarleads en het ontbreken van typische 'core' invloeden.

Enemy Unbound laat horen waar The Absence goed in is: een aanhoudende stroom van pakkende, meeslepende gitaarmelodieën die worden aangevuld met stevige, thrashy ritmes. In tegenstelling tot de soms agressievere voorganger Riders of the Plague kiest de band op dit album niet voor brute intensiteit, maar voor een uitgebalanceerde mix van melodie, kracht en dynamiek. Het gitaarspel van Peter Joseph en Patrick Pintavalle vormt een absoluut hoogtepunt en staat op de voorgrond in vrijwel elk nummer. Opvallend is dat het album enkele korte instrumentale stukken bevat, zoals 'Vertigo' als opener en 'Solace' halverwege het album. Dit geeft afwisseling, maar sommigen zouden liever wat meer volwaardige nummers horen.

Enkele tracks die echt opvallen op dit album zijn 'Deepest Wound', 'Vengeance and Victory' en het titelnummer 'Enemy Unbound'. 'Deepest Wound' blijft met zijn aanstekelijke riff en refrein moeiteloos hangen, terwijl 'Vengeance and Victory' juist uitblinkt door het melodische gitaarwerk dat zo kenmerkend is voor de band. Het titelnummer 'Enemy Unbound' vormt het melodieuze middelpunt van het album en combineert een iets lager tempo met memorabele thema’s. 'The Bridge' verdient daarnaast vermelding als een track met een bijzonder pakkend refrein.

Het album heeft een solide productie en bevat een gastbijdrage van zanger Tom Englund (Evergrey) en gitarist Andy Wood. Hoewel Enemy Unbound qua innovatie niet heel verrassend genoemd kan worden, blijft het een album dat de liefhebbers van het genre zeker zal bekoren. De band levert hier geen doorslaand nieuw meesterwerk, maar stelt wederom niet teleur door hun herkenbare en consistente geluid vast te houden.