Terence Fixmer - Shifting Signals (CD)

Gedurende twee decennia heeft Terence Fixmer zijn unieke geluid in kaart gebracht over een flinke stapel singles, EP's en zeven met gruis besmeurde soloalbums bedoeld om je te laten zweten. Voor zijn eerste album op Mute, het ruimte-geïnspireerde 'Shifting Signals', deelt hij een vuistvol club-gerichte, gitzwarte ragers uit terwijl hij zijn geluidspalet uitbreidt om een breder spectrum van stemmingen.
Lead single 'Corne de Brume' is de leidende ster van het album en een hardhandig statement stuk; een zes minuten durende storm van zaagtand synths ontworpen om die de misthoorn van een schip oproept en een stemmige en compromisloze toon zet met oorverdovend synthwerk dat door de mistige ruis snijdt. 'Ik stel me een boot voor die ergens in de verte wegvaart', zegt Fixmer. Gedurende 'Shifting Signals', de opvolger van 2018's album 'Through the Cortex', fixeert hij zijn blik op een levendige sci-fi wereld waar de diepe ruimte zich oneindig uitstrekt. 'Shifting Signals' werd aangewakkerd door een vormende jeugd het bekijken van Ridley Scott's sci-fi horrorklassieker 'Alien' uit 1979. 'Ik was totaal getraumatiseerd maar tegelijkertijd gefascineerd', herinnert hij zich 'Ik bleef aan de beelden van de film denken terwijl ik dit album maakte'.
'Shifting Signals' duikt, dipt en schommelt op de hoogten van het witte klauwen avontuur, en doorheen het album strekken de concepten van onkenbare ruimte breiden zich uit tot de uitgestrekte en mysterieuze natuurlijke wereld in onze meer directe baan. Op nummers als 'Corne de Brume' en 'Step to the Edge' legt Fixmer vangt Fixmer meer tastbare elementen - de zee, de aarde - maar altijd met een oog voor hun wilde en oncontroleerbare kant. Op 'Step to the edge' keert Fixmer terug naar het technogebeuren, met een knipoog naar zijn vloerschuddende clubrepertoire. Ook 'No Latitude for Errors' verkent de stoere coördinaten van EBM via een aanval van stekende synths en furieuze beats. Samen met de hypnotiserende stomper 'The Way I See You', voelen deze tracks zich merkbaar geworteld in de baanbrekende 'techno body music' waar hij bij velen bekend om staat.
Maar het is niet allemaal vuur, zwavel en knallende techno. 'The Passage' bouwt langzaam bouwt de spanning op door lagen van dronende, krachtige noise als een straalmotor.
Ondertussen brengen de heldere piano en B-film synths op 'Synthetic Mind' brengen een filmisch element in het album dat het ambient slotnummer 'Desertic' in beeld brengt. 'Ik wilde mensen een direct filmbeeld in hun hoofd krijgen als ze ernaar luisteren,' zegt Fixmer.