Telefilm 2013

20 leugens, 4 ouders en een scharrelei
De vijftienjarige muzikaal begaafde Dylan heeft twee moeders en vertoont dwars gedrag. Hij gaat niet graag naar school, speelt liever gitaar en zingt in zijn band. Mist hij een vaderfiguur? Wanneer een van zijn moeders na een ongelukje in het ziekenhuis belandt, wordt Dylan bij zijn biologische vader Sjors (Marcel Musters) geparkeerd. Diens vriend, de keurige Bert, heeft een goede invloed op Dylan – maar er zijn nog een paar geheimen in de ‘familie’ die ontrafeld moeten worden. Een vermakelijke, misschien iets te lichtvoetige film.
Met Marcel Musters, Mark Ram, Nils Verkooijen, Anneke Blok, Marieke Heebink.
Regie Hanro Smitsman, scenario Rob Bloemkolk, producent Waterland Film, omroep KRO.
Zaterdag 16 maart Š

Exit
Vijf uitgeprocedeerde asielzoekers worden uitgezet, onder wie een Mauro-achtige jongen die twee maanden voor zijn MBO-diploma zit. Het vliegtuig staat al klaar , maar de mannen, die tegen de regels in worden vastgehouden in een enkele cel in een bus, verzetten zich. Dit is het gegeven van een beklemmende thriller, die op ware feiten gebaseerd is. En die vragen oproept over het asielbeleid: is het menselijk wat wij doen? En waar ligt de grens tussen de wet uitvoeren en gewetenloos handelen? Regisseur Boris Paval Conen schreef zijn eigen scenario voor deze film, die door sommigen zal worden ervaren als razend spannend, realistisch en een terechte aanklacht tegen het systeem – door anderen als een al te grimmige, zich van opzichtige Hollywood-trucs bedienende nagelbijter die blijft steken in een eenzijdige benadering van het thema.

Matterhorn Vliegende Panter Diederik Ebbinge debuteerde glansrijk op het Internationaal Film Festival Rotterdam met Matterhorn, waarvoor hij de Publieksprijs won. Zijn film beweegt zich van een verstikkend begin ( combinatie van traagheid, Bach en het Nederland van broodje kaas en om zes uur stipt achter de aardappelen) naar een bevrijdende finale. Het alom als ‘ tragikomisch’ betitelde Matterhorn (maar eigenlijk is het noch komisch, noch tragisch) gaat over een treurige, kleurloze man (Ton Kas) uit een gereformeerd dorp, die een andere eenzame man (René van ’t Hof) in huis neemt. Ebbinge lijkt bewondering te hebben voor het absurdisme van Alex van Warmerdam of Aki Kaurismäki, maar past dat zelf nog te letterlijk toe. Het succes van de film bewijst ondertussen dat niemand hem dat kwalijk neemt. En ook als je de film tachtig minuten lang maar matig kan waarderen, dan komen die zinderende laatste tien minuten en denk je: shit, nou heeft-ie me toch te pakken.
Met Ton Kas, René van ´t Hof, Porgy Franssen, Ariane Schluter, Helmert Woudenberg, Elise Schaap, Alex Klaasen.
Regie en scenario Diederik Ebbinge, producent Column Film, omroep VPRO.
Zaterdag 30 maart

Lieve Céline
De achttienjarige Brooke is vernoemd naar de beeldschone Brooke Logan uit de jaren-negentigsoap The Bold and the Beautiful, maar zelf is ze te dik en bovendien niet erg hoog begaafd. Ze woont met haar zus en suïcidale moeder in Amsterdam- Noord, waar iedereen in een gehandicaptenvoertuig lijkt rond te karren. Ze heeft een droom: een concert van haar idool Céline Dion bijwonen in Las Vegas, maar een ongewenste zwangerschap gooit roet in het eten. ‘Tragikomische’ verfilming van het gelijknamige boek van Hanna Bervoets, met als grootste misser de onuitstaanbare voice-over en als sterkste punt het acteerwerk van hoofdrolspeelster Esmée van Kampen (die eerder te zien was in de musical Hairspray en de reclamespotjes van supermarkt Plus). Het is lachen om white trash en treuren om het lot van Brooke – een beetje makkelijk misschien, maar het is juist ook die spanning tussen een universeel verhaal en een specifiek milieu die maakt dat je blijft kijken tot aan het verrassende slot.
De Nieuwe Wereld
Mirte (Bianca Krijgsman) is een treurige, in zichzelf gekeerde vrouw, schoonmaakster in het aanmeldcentrum voor asielzoekers. Ze boent de vloer en sist naar de asielzoekers dat ze opzij moeten stappen. De emotieloze Mirte rijdt wat rond op haar scooter, tussen haar deprimerende werkplek en haar al even klinische en ongezellige woning. Totdat ze een asielzoeker ontmoet die haar wereld een beetje aan het wankelen brengt: een charmante Afrikaanse kerel die tijdens de hachelijke oversteek naar Europa zijn vrouw verloren heeft. Dan blijkt Mirte niet altijd de kille, versteende vrouw te zijn geweest die ze nu is. Maar zal hij haar volledig weten te ontdooien? De nieuwe wereld, dat hier en daar doet denken aan het werk van de gebroeders Dardenne, geeft evenals de andere Telefilm Exit een kritisch- cynisch beeld van het Nederlandse asielbeleid en de uitvoering ervan.


Nooit te oud
In het overwegend komische Nooit te oud wordt de licht dementerende Marius Koolman (Aart Staartjes) door zijn zoon naar het bejaardentehuis gestuurd, waar hij in andere opzichten nog veel te jong voor is. Daar ontmoet hij een oude jeugdliefde en constateert hij dat er heel wat te verbeteren valt aan de ouderenzorg. Onder zijn leiding komt het gehele tehuis in opstand tegen de directie, die meer oog heeft voor cijfers dan voor mensen. Met vereende krachten en puttend uit oude beroepen verschansen ze zich op de bovenste verdieping, terwijl pizza’s besteld worden en de media via Twitter worden ingelicht. Hun eisen: elke week zwemmen, een sauna en een stoombad, cursussen Italiaans koken en bovenal respect. Georgina Verbaan laat zich als directielid niet in de billen knijpen door Koolman, terwijl Bram van der Vlugt hoofdschuddend toeziet hoe zijn vrouw Kitty Courbois nog gecharmeerd is van haar jeugdliefde. Een van de geslaagdere Telefilms van dit jaar, met een verrassende Gerda Havertong ( Sesamstraat) als Surinaamse oma en leuke muziek van Frank Sinatra en Fellini’s Nino Rota.