Susanna Rigacci - Finzi: Clarinet Concerto, Dies Natalis, Prelude (CD)

De muziek van Gerald Finzi (1901-1956) is geworteld in de traditie van Elgar, Parry en Vaughan Williams, maar ook Bach was voor hem van grote invloed. Op dit album staat het 'Benedetto Marcello' kamerorkest onder leiding van Flavio Emilio Scogna, dat de complexe persoonlijkheid van de Britse componist aanpakt met contextueel bewustzijn van de grote lijnen van het 20e-eeuwse muzikale denken.
De drie meesterwerken van Finzi die hier worden gepresenteerd - en die door het live aspect van de opname intiem, levend en aanwezig zijn - weerspiegelen de superioriteit van deze unieke componist in de Britse muziek van de 20e eeuw. Ver van het experiment van de historische avant-garde is Finzi's muziek echter ook ver verwijderd van een poging om relikwieën uit het verleden terug te halen. De cantate Dies Natalis, geschreven over een lange periode tussen het midden van de jaren 20 en 1938/9, is genoteerd voor strijkers en driestemmige zang en bevat verzen van de 17e-eeuwse metafysische dichter Thomas Traherne (ca. 1636-1674).

In zijn cantate reflecteert Finzi op het christelijke leven en op bediening, filosofie, geluk, verlangen en kindertijd, maar ook op de bezorgdheid van de componist over de broosheid van het menselijk bestaan en de levenservaringen die de onschuldige staat van de kindertijd vervagen, belichaamd in Traherne's ongerepte visie op de wereld zoals waargenomen door een pasgeboren kind. Zoals veel van Finzi's composities was de Prelude voor strijkers, ontstaan in de jaren 1920, aanvankelijk bedoeld als onderdeel van een groter project.
Finzi's oorspronkelijke idee was om het te gebruiken als een deel van een kamersymfonie. Later zou het deel deel uitmaken van een orkestraal drieluik gebaseerd op het thema van de seizoenen, getiteld The Bud, the Blossom and the Berry, dat ook niet werd gerealiseerd. Het is het deel 'The Bud' dat uiteindelijk werd herschreven in de vorm van deze Prelude.
Finzi had een natuurlijke affiniteit met de timbrale kwaliteit van klanken, zoals blijkt uit de zeer persoonlijke schrijfwijze van zijn Clarinet Concerto (1948/9), opgedragen aan Frederick Thurston, de toonaangevende Britse klarinettist van zijn tijd, die het voor het eerst uitvoerde op het Three Choirs Festival in september 1949 onder leiding van de componist zelf. Sindsdien heeft het werk zich gevestigd als een van de toonaangevende klarinetconcerten van de 20e eeuw. Hier vinden de intense en diepe kleuren van de klarinet in Roberta Gottardi's interpretatie een buitengewone expressiviteit die gepaard gaat met heldere natuurlijkheid en intense lyriek.