Steve Gunn & David Moore - Reflections Vol. 1: Let The Moon Be A Planet (LP)

Steve Gunn & David Moore vormen een opmerkelijk duo op het album Reflections Vol. 1: Let The Moon Be A Planet, een LP die in 2023 verscheen. Het resultaat is een instrumentaal werkstuk dat vooral te typeren is als een combinatie van ambient, minimal, en neo-klassiek, met vleugen Americana. Dit is het eerste deel in de Reflections-serie, uitgebracht door het RVNG Intl. label.

Gitarist Steve Gunn, vooral bekend om zijn fingerpicking-stijl en singer-songwriterverleden, verkent op dit album de warme klanken van de klassieke gitaar. Pianist David Moore, bekend van het ambientcollectief Bing & Ruth, vult aan met ruimtelijke, minimalistische pianopartijen. In plaats van uitgewerkte songs, kiezen Gunn en Moore hier voor een spontane, intuïtieve benadering, waardoor de muziek zich rustig ontvouwt en ruimte laat voor interpretatie. De vrije vormen en contemplatieve sfeer zijn kenmerkend; de luisteraar wordt meegenomen in een meditatieve, soms wat filmische flow, zonder uitgesproken climaxen maar met veel detail.

Opener Over the Dune zet meteen de toon met rustige gitaarmotieven die zich verstrengelen met de open pianoklanken. Het daaropvolgende Painterly krijgt in recensies terecht lof vanwege de subtiele dialoog tussen beide instrumenten: de piano bouwt een sereen fundament, waar de gitaar overheen dartelt, soms dromerig, soms licht desoriënterend. Een ander hoogtepunt is Morning Mare, waarin melodie en klankkleur samenkomen tot een verstilde soundscape, bijna als een soundtrack voor een zonsopkomst. Ook stukken als Paper Moon en Basin laten horen hoe beide muzikanten elkaars klankwereld aanvullen en uitdagen.

Reflections Vol. 1: Let The Moon Be A Planet is bij uitstek geschikt voor geduldig en aandachtig luisteren. Het lo-fi karakter, de improviserende aanpak en het ontbreken van vocale lijnen maken het album tot een subtiele, contemplatieve luisterervaring die meer stuurt op sfeer dan op melodische hooks. Dit is geen plaat met directe hoogtepunten; het is het soort ambient/minimal waar je in kan verdwijnen, zonder dat het de aandacht te hard opeist. Bij herhaald luisteren onthult het album steeds meer lagen, nuances en emoties, en zet daarmee een eigen standaard in het grensgebied tussen moderne gitaarmuziek en minimalistische piano.