Stereophonics - Make 'Em Laugh, Make 'Em Cry, Make 'Em Wait (CD)

Make 'Em Laugh, Make 'Em Cry, Make 'Em Wait is het dertiende studioalbum van de Welshe rockband Stereophonics en verscheen in 2025. Het album markeert een opvallend korte speelduur met slechts acht nummers en een totale lengte van ongeveer dertig minuten, wat het de meest compacte release in de geschiedenis van de band maakt. Die bondigheid past goed bij de visie van zanger Kelly Jones om een 'heel beknopt, heel melodieus' project te maken, kenmerkend voor de manier waarop hij de band anno 2025 voor zich ziet.

Het genre van het album is stevig verankerd in de Britse rocktraditie, met invloeden die variëren van alternatieve rock en post-britpop tot subtiele blues-elementen. Het geluid op deze plaat reflecteert het brede palet aan stijlen dat Stereophonics door de jaren heen heeft verkend, maar de nummers zijn ditmaal ontdaan van overbodige poespas, waardoor alles heel direct en melodieus klinkt. Een belangrijk kenmerk van deze release is dat het album zowel hoopvol als ingetogen aanvoelt, zonder dat het sentimenteel of zwaar wordt. De band kiest voor een warme, toegankelijke benadering waarin melancholie en vreugde elkaar soepel afwisselen.

Enkele tracks die opvallen zijn 'There’s Always Gonna Be Something', een opbeurende track met een pop-rock melodie en de herkenbare, rauwe zang van Kelly Jones. Het nummer combineert hoopvolle thema’s met de vertrouwde klankkleur van Stereophonics, wat het direct tot een van de hoogtepunten van het album maakt. Een ander opvallend nummer is 'Colours of October', waarin de combinatie van akoestische gitaar en bijna orkestrale strijkers zorgt voor een kwetsbare, indringende sfeer. Ook 'Seems Like You Don’t Know Me' is het vermelden waard, een wat meer ingetogen en sfeervolle compositie over desillusie en persoonlijke reflectie.

Qua sfeer wordt Make 'Em Laugh, Make 'Em Cry, Make 'Em Wait vaak omschreven als 'hoopvol en vreugdevol' en tegelijk bijzonder transparant; de band biedt een blik op haar muzikale verleden zonder zichzelf te herhalen. In vergelijking met eerdere albums valt vooral de beknoptheid en het ontbreken van onnodige ballast op, wat de luisterervaring krachtig en eigentijds maakt.

Dit album zal fans van Britse rock en liefhebbers van het Stereophonics-geluid aanspreken door de combinatie van vertrouwde melodieën, rijke instrumentatie en persoonlijke, doorleefde teksten. Het laat horen dat de band, ook na bijna dertig jaar, weet te vernieuwen zonder haar identiteit te verliezen.