EAN: 0774204999421
In deze viering van Wenen roepen Stéphane Tétreault en Marie-Ève Scarfone twee instrumenten in herinnering die vandaag niet meer courant bespeeld worden. Hun vertolking voert ons van de gratie van een divertimento van Haydn naar de goddelijke 'Arpeggione' van Schubert, om nog maar te zwijgen van de diepgang van de Cellosonate Nr.1 van Brahms.De baryton, lid van de viola da gambafamilie, werd al in de 17e eeuw gebruikt, maar won pas aan populariteit in de tweede helft van de 18e eeuw. Naast de zeven strijkinstrumenten heeft de baryton 16 tot 20 draadsnaren die met de duim van de linkerhand worden aangeslagen, waardoor hij bijzonder moeilijk te bespelen is. Joseph Haydn heeft sterk bijgedragen tot de populariteit van de baryton door meer dan 170 werken voor het instrument te schrijven, waaronder 126 trio's, ongetwijfeld op aandringen van zijn beschermheer, prins Nicolas Esterhazy, die het instrument zelf bespeelde.De hier gehoorde versie van een van Haydns vele werken voor baryton, altviool en cello werd bewerkt door de in Rusland geboren Amerikaanse cellist Gregor Piatigorsky, een virtuoos die kamermuziek speelde met grootheden als Arthur Rubinstein, William Primrose, en Jascha Heifetz. Zoals de meeste baryton-trio's begint het Divertimento in D met een langzaam deel waarvan Stéphane Tétreault de transparantie en textuur vergelijkt met die van een aquarel-schilderij, gevolgd door een statig menuet en een uitbundige finale.De arpeggione, een snaarinstrument met strijkstok dat gestemd is als een gitaar, genoot een beperkte populariteit (over een periode van niet meer dan 10 jaar), waarschijnlijk vanwege het ontbreken van een eindpin, waardoor het moeilijk te hanteren is, en vanwege de zes snaren, waardoor het lastig is de middelste snaren te strijken. De Sonate van Franz Schubert, voltooid in november 1824, een jaar na de uitvinding van de arpeggione door Johann Georg Staufer, blijft het bekendste werk van het instrument. Het werd postuum gepubliceerd in 1871, met transcripties voor viool of cello al in aanvulling op de arpeggione partij. 'Het stuk is technisch zeer moeilijk', zegt Stéphane Tétreault, 'maar eenmaal op het podium moet de uitvoerder proberen deze moeilijkheden te overstijgen. De luisteraar wordt vaak overvallen door de ambiance die dit meesterwerk creëert1824 was een moeilijk jaar voor Schubert, die te maken kreeg met een steeds zwakkere gezondheid, lauwe reacties op sommige van zijn werken en een zekere ontgoocheling over zijn relaties. 'Stel je een man voor, zeg ik, wiens grootste hoop op niets is uitgelopen, voor wie de vreugde van liefde en vriendschap niets dan pijn biedt, wiens enthousiasme (althans van het stimulerende soort) voor de Schoonheid dreigt te verdwijnen en vraag je af, is hij niet het meest ellendige, ongelukkige schepsel? Mijn vrede is weg, mijn hart is pijnlijk, ik zal het nooit en te nimmer meer vinden [regels van Goethe waarop Schubert 10 jaar eerder het lied 'Gretchen am Spinnrade' had gecomponeerd]. Ik kan nu wel elke dag zingen, want elke nacht ga ik naar bed in de hoop nooit meer wakker te worden, en elke morgen vertelt mij slechts het verdriet van gisteren,' schreef Schubert aan zijn vriend Leopold Kupelweiser.Hoewel de relatief kleine sonate in de eerste plaats bedoeld is om te pronken met een nieuw instrument, kan men voelen hoe vaak - en hoe plotseling - Schuberts stemming kon omslaan, van de meest uitbundige vreugde tot de meest donkere kwelling. Zo wordt de opvallend melancholieke stemming van het openingsthema van het eerste deel, ingeleid door de piano, verdreven door het dansante karakter van het tweede thema, gespeeld op de arpeggione. Het liedachtige 'Adagio' geeft het instrument de kans om de vocale kwaliteit van zijn expressie te tonen, terwijl het populaire karakter van het fi naal de virtuositeit ervan benadrukt.Begonnen in 1862, nog voor Johannes Brahms 30 jaar was geworden, werd de Cellosonate nr. 1 in e-minor in 1865 aan de uitgever Simrock aangeboden als een werk dat 'zeker niet moeilijk is voor beide instrumenten'. En hoewel het vergeleken met de F-majeur sonate, Op. 99 (waarvan het prachtige langzame deel oorspronkelijk deel uitmaakte van het eerdere werk) technisch minder uitdagend mag lijken - de piano creëert een rijke achtergrond voor de warme toon van de cello -, blijft het een werk dat superieur vakmanschap vereist van beide vertolkers, die de emotie van het eerste deel moeten overbrengen terwijl ze ook de polyfone textuur moeten begrijpen en een verhalende draad moeten weven die de luisteraar van het begin tot het einde meeneemt.De sonate, die op 14 januari 1871 in Leipzig in première ging met Emil Hegar op cello en Karl Reinecke op piano, lijkt met zijn drie delen die subtiel verbonden zijn door het interval van een kleine sext, op de een of andere manier geworteld in het verleden. Het bevat een knipoog naar het scherzo van Beethovens A-majeur sonate, een dun versluierde hommage aan Mozart en Schubert in het nostalgische 'menuetto,' en een citaat uit Bachs De kunst van het fuga in het laatste deel. Het is alsof Brahms, door de klok terug te draaien, een laatste blik werpt op zijn jeugd en de meesters die hem voorgingen.
Ook bij Amazon
Vergelijk de prijs op Amazon.nl
We mailen je binnen 24 uur een antwoord over de Stéphane Tétreault & Marie-Ève Scarfone - Haydn, Schubert, Brahms (CD). Geen verkooppraat.
In deze viering van Wenen roepen Stéphane Tétreault en Marie-Ève Scarfone twee instrumenten in herinnering die vandaag niet meer courant bespeeld worden.
Hun vertolking voert ons van de gratie van een divertimento van Haydn naar de goddelijke 'Arpeggione' van Schubert, om nog maar te zwijgen van de diepgang van de Cellosonate Nr.1 van Brahms.De baryton, lid van de viola da gambafamilie, werd al in de 17e eeuw gebruikt, maar won pas aan populariteit in de tweede helft van de 18e eeuw.
Naast de zeven strijkinstrumenten heeft de baryton 16 tot 20 draadsnaren die met de duim van de linkerhand worden aangeslagen, waardoor hij bijzonder moeilijk te bespelen is.
Joseph Haydn heeft sterk bijgedragen tot de populariteit van de baryton door meer dan 170 werken voor het instrument te schrijven, waaronder 126 trio's, ongetwijfeld op aandringen van zijn beschermheer, prins Nicolas Esterhazy, die het instrument zelf bespeelde.De hier gehoorde versie van een van Haydns vele werken voor baryton, altviool en cello werd bewerkt door de in Rusland geboren Amerikaanse cellist Gregor Piatigorsky, een virtuoos die kamermuziek speelde met grootheden als Arthur Rubinstein, William Primrose, en Jascha Heifetz.
Zoals de meeste baryton-trio's begint het Divertimento in D met een langzaam deel waarvan Stéphane Tétreault de transparantie en textuur vergelijkt met die van een aquarel-schilderij, gevolgd door een statig menuet en een uitbundige finale.De arpeggione, een snaarinstrument met strijkstok dat gestemd is als een gitaar, genoot een beperkte populariteit (over een periode van niet meer dan 10 jaar), waarschijnlijk vanwege het ontbreken van een eindpin, waardoor het moeilijk te hanteren is, en vanwege de zes snaren, waardoor het lastig is de middelste snaren te strijken.
De Sonate van Franz Schubert, voltooid in november 1824, een jaar na de uitvinding van de arpeggione door Johann Georg Staufer, blijft het bekendste werk van het instrument.
Het werd postuum gepubliceerd in 1871, met transcripties voor viool of cello al in aanvulling op de arpeggione partij.
'Het stuk is technisch zeer moeilijk', zegt Stéphane Tétreault, 'maar eenmaal op het podium moet de uitvoerder proberen deze moeilijkheden te overstijgen.
De luisteraar wordt vaak overvallen door de ambiance die dit meesterwerk creëert1824 was een moeilijk jaar voor Schubert, die te maken kreeg met een steeds zwakkere gezondheid, lauwe reacties op sommige van zijn werken en een zekere ontgoocheling over zijn relaties.
'Stel je een man voor, zeg ik, wiens grootste hoop op niets is uitgelopen, voor wie de vreugde van liefde en vriendschap niets dan pijn biedt, wiens enthousiasme (althans van het stimulerende soort) voor de Schoonheid dreigt te verdwijnen en vraag je af, is hij niet het meest ellendige, ongelukkige schepsel? Mijn vrede is weg, mijn hart is pijnlijk, ik zal het nooit en te nimmer meer vinden [regels van Goethe waarop Schubert 10 jaar eerder het lied 'Gretchen am Spinnrade' had gecomponeerd].
Ik kan nu wel elke dag zingen, want elke nacht ga ik naar bed in de hoop nooit meer wakker te worden, en elke morgen vertelt mij slechts het verdriet van gisteren,' schreef Schubert aan zijn vriend Leopold Kupelweiser.Hoewel de relatief kleine sonate in de eerste plaats bedoeld is om te pronken met een nieuw instrument, kan men voelen hoe vaak - en hoe plotseling - Schuberts stemming kon omslaan, van de meest uitbundige vreugde tot de meest donkere kwelling.
Zo wordt de opvallend melancholieke stemming van het openingsthema van het eerste deel, ingeleid door de piano, verdreven door het dansante karakter van het tweede thema, gespeeld op de arpeggione.
Het liedachtige 'Adagio' geeft het instrument de kans om de vocale kwaliteit van zijn expressie te tonen, terwijl het populaire karakter van het fi naal de virtuositeit ervan benadrukt.Begonnen in 1862, nog voor Johannes Brahms 30 jaar was geworden, werd de Cellosonate nr.
1 in e-minor in 1865 aan de uitgever Simrock aangeboden als een werk dat 'zeker niet moeilijk is voor beide instrumenten'.
En hoewel het vergeleken met de F-majeur sonate, Op.
99 (waarvan het prachtige langzame deel oorspronkelijk deel uitmaakte van het eerdere werk) technisch minder uitdagend mag lijken - de piano creëert een rijke achtergrond voor de warme toon van de cello -, blijft het een werk dat superieur vakmanschap vereist van beide vertolkers, die de emotie van het eerste deel moeten overbrengen terwijl ze ook de polyfone textuur moeten begrijpen en een verhalende draad moeten weven die de luisteraar van het begin tot het einde meeneemt.De sonate, die op 14 januari 1871 in Leipzig in première ging met Emil Hegar op cello en Karl Reinecke op piano, lijkt met zijn drie delen die subtiel verbonden zijn door het interval van een kleine sext, op de een of andere manier geworteld in het verleden.
Het bevat een knipoog naar het scherzo van Beethovens A-majeur sonate, een dun versluierde hommage aan Mozart en Schubert in het nostalgische 'menuetto,' en een citaat uit Bachs De kunst van het fuga in het laatste deel.
Het is alsof Brahms, door de klok terug te draaien, een laatste blik werpt op zijn jeugd en de meesters die hem voorgingen.
De Stéphane Tétreault & Marie-Ève Scarfone - Haydn, Schubert, Brahms (CD) is een product van Outhere. Op deze pagina vind je de volledige productinformatie, actuele prijzen en reviews.
De Stéphane Tétreault & Marie-Ève Scarfone - Haydn, Schubert, Brahms (CD) is momenteel verkrijgbaar vanaf € 23,90 bij Bol.com. Prijzen kunnen dagelijks wisselen.
De Stéphane Tétreault & Marie-Ève Scarfone - Haydn, Schubert, Brahms (CD) heeft (nog) geen eigen reviewscore. Op Productvraag staat gemiddeld een waardering van 4,85/5 op basis van 1178 reviews van bezoekers.
De Stéphane Tétreault & Marie-Ève Scarfone - Haydn, Schubert, Brahms (CD) is verkrijgbaar bij Bol.com. Klik op een aanbieder om direct naar de productpagina te gaan.
De prijzen worden dagelijks automatisch ververst vanuit onze partnerwebshops. De definitieve prijs inclusief eventuele acties zie je op de webshop zelf.
Productvraag verzamelt productinformatie, prijzen en reviews van Nederlandse webshops op één plek. Zo kun je snel zien wat een product kost, wat gebruikers ervan vinden en waar je het kunt kopen.
