St-Petersburg Symphony Orchestra - Schubert: Symphonies 8 & 9 (CD)

Een overtuigend antwoord op het vooroordeel dat alleen Oostenrijkers Schubert goed kunnen spelen: ook deze Russische krachten begrijpen de betekenis van Schuberts universele taal, zoals die tot uitdrukking komt in de tragische 8e Symfonie (de Onvoltooide) en de Symfonie nr. 9, van "Hemelse Lengte".

Na het voltooien van zijn 6e symfonie in 1818, worstelde Schubert om nog een symfonie te voltooien. De nrs. 1-6 geven blijk van een diepgaande kennis van de symfonieën van Haydn en Mozart, en van zijn held Beethoven - vooral diens 2e symfonie. Ook de invloed van Rossini is in de vroege symfonieën te bespeuren.
De creatieve crisis betrof Schuberts pogingen om een symfonische stem te vinden die de zijne was. In de jaren 1818-25 begon hij aan 5 symfonieën, waarvan hij er 4 opgaf. Onmiddellijk na de 6e begon hij te werken aan een D-major werk D615, maar liet slechts twee onvoltooide openingsdelen na. in 1820 kwam er een avontuurlijker project, opnieuw in D-major. Het expansieve en bijna complete scherzo kijkt vooruit naar het scherzo van het Grote C-major. De andere delen zijn fragmentarisch. Het E-major nr.7 uit 1821 is van een andere orde.

Het vraagt om het grootste orkest van alle symfonieën van Schubert en in de vier delen is aan het eind van de partituur het woord 'fijn' gekrabbeld. Schubert noteerde dit werk slechts gedeeltelijk, maar het geeft een fascinerend beeld van wat nog zou komen.Het jaar daarop luidde de B-minor nr.8 de nieuwe symfonische stijl in waarnaar Schubert had gestreefd. Dramatisch en zeer emotioneel, het is een raadsel waarom hij het werk nooit voltooide. In het scherzo ontbreekt een trio, en de finale is niet te achterhalen. Het is mogelijk dat de buitenmaatse (en identiek gescoorde) entr'acte uit Rosamunde bedoeld was als finale - het lijkt in ieder geval op de finales van zijn eerdere symfonieën.

De tweedelige torso moest wachten tot 1865 voor zijn première.
De 9e was volledig voltooid in 1825 - de enige symfonie die Schubert voltooide in het laatste decennium van zijn leven. Zijn lange reis om een 'Grote' symfonie te creëren was volbracht. De 9e is een van de torenhoge meesterwerken uit het repertoire. Er ging 11 jaar overheen voor de première onder leiding van Mendelssohn in Leipzig. Schubert begon in 1828 aan zijn 10e symfonie, een visionair werk dat een voorbode was van Mahler. Het zou zijn symfonische 'zwanenzang' worden en zijn zesde onvoltooide symfonie.
Schuberts 8e en 9e symfonie zijn de enige symfonieën uit die periode die kunnen wedijveren met die van Beethoven.