Sons - Sweet Boy (CD)

Met 'Sweet Boy' brengt SONS een - naar eigen zeggen - 'coming of age' plaat uit. Een evenwichtsoefening van een band die zich
headfirst in de rock 'n roll chaos stortte en nu het ouder worden en gesetteld raken moet rijmen met hun wilde hoop & dromen van
het ragged rockstar leven.
Of te conformeren? Een huis-met-tuin-en-kind, een goede baan en steeds harder moeten rennen op de rat-race loopband?
Of tegen de stroom in gaan en koppig je eigen pad volgen, met een hart dat bijna in overdrive gaat bij elke nieuwe riff,
elke nieuwe muzikale uitstap? Existentiële vragen bepalen de toon van de plaat. Zoals in 'Succeed', de opener van 'Sweet Boy'. Wat
voel je als je nog met één voet in een jongensachtig harnas zit, en de andere voet al op het gaspedaal drukt
van je eerste bedrijfsauto? En wat doe je als je mentale weerbaarheid het moet afleggen tegen de hooggespannen verwachtingen van de maatschappij,
je familie en je vrienden? In het geval van SONS leidde dat tot een ernstige identiteitscrisis. Een lieve jongen met een paniekaanval. Een goede jongen?
Daar ben ik te jong voor. Of toch niet? Het titelnummer 'Sweet Boy' verbeeldt dat mentale sparren met de werkelijkheid heel mooi. Onmiddellijk,
gruizige punk rock.
Met 'Sweet Boy' levert de band een album af dat voortbouwt op de fundamenten van hun debuut en daar minstens 4 verdiepingen aan toevoegt. Stevige
garagepunk, verankerd in de Amerikaanse West Coast traditie, pedal to the metal en toch de blik op de toekomst gericht. Echo's van
hedendaagse post-punk, jaren negentig gitaren en een vleugje psychedelica. Maar bovenal: overtuiging.