Slow Gum

Met de singles Book of Love en Broken Hands maakten we voor het eerst kennis met het verhaal van de uit Melbourne afkomstige Fraser A. Gorman en met zijn debuutalbum Slow Gum, neemt dit verhaal meer spannende wendingen. Een 23-jarige jongen die eruit zien als Bob Dylan in zijn tienerjaren, een parttime timmerman geobsedeerd door de geschiedenis van de Amerikaanse rock&roll die zichzelf uitdrukt met droge en ironische poëzie, een draai geeft aan country-roots en zijn invloeden van The Flying Burrito Brothers en Bill Callahan moeiteloos inpast in een opmerkelijk geheel.
Fraser A. Gorman groeide op in de kustplaats Torquay in het zuiden van Melbourne en dompelde zichzelf onder in de muziek van Townes Van Zandt, Willie Nelson en Hank Williams voor hij verhuisde naar Melbourne en daar in contact kwam met gelijkgestemden in de alt-rock scène. Een van hen was Courtney Barnett die hem direct betrok bij haar Milk! Records collectief. Net als Barnett zijn de liedjes van Fraser A. Gorman bedriegelijk dromerig en even mooi als scherpzinnig, maar hij plaveit nadrukkelijk zijn eigen muzikale pad die hem meer in de buurt brengt van moderne folk iconen als Cass McCombs en zijn eigen jeugdhelden.
Op Slow Gum presenteert Fraser A. Gorman een collectie coole, grappige, oprechte en super aanstekelijke nummers die zijn gemaakt voor lome zomeravonden en het ochtendgloren dat daarop volgt. Gorman is een artiest met wie je direct een connectie hebt, een artiest die een lach en een traan brengt en gevatte teksten schrijft die blijk geven van vroegrijpe wijsheid, maar zeker ook van jeugdige stommiteiten. Zo is er het hartverwarmende Book Of Love, het romantische Shiny Gun dat herinneringen oproept aan Woody Guthrie en het contrasterende Broken Hands. Tegen de tijd dat je bij het door harmonica omlijste Blossom & Snow bent aanbeland, zit je volledig in de verknipte, hilarische en bevreemdende muzikale wereld van Fraser A. Gorman.