Shout at the Devil

Shout At The Devil is het tweede studioalbum van de Amerikaanse band Mötley Crüe. Het werd uitgebracht in 1983 en betekende de grote doorbraak voor de band, zowel commercieel als qua imago. Verder verscheen het album onder andere op cd, waarmee het toegankelijk werd voor een breed publiek. Dit album vestigde Mötley Crüe als een van de meest invloedrijke en controversiële hardrockacts van de jaren tachtig en bracht hun kenmerkende stijl naar een nieuw niveau.

Qua genre hoort Shout At The Devil thuis in de categorie glam metal of hardrock, met duidelijke invloeden van traditionele heavy metal. De rauwe energie die dit album kenmerkt, is terug te horen in de zwaardere gitaren, opzwepende drums en de theatrale aanpak die typerend is voor de beginperiode van Mötley Crüe. Het gebruik van occulte en rebelse beeldtaal rondom dit album zorgde destijds voor ophef, mede dankzij de opvallende albumhoes met een pentagram en het provocerende imago van de bandleden. Dit alles droeg bij aan een soort mythische status rondom het album en de band.

Het album bevat in totaal elf tracks, waarvan enkele klassiekers tot de vaste liveset behoren en ook vandaag de dag als mijlpalen in het hardrockgenre gelden. Het titelnummer, Shout At The Devil, is exemplarisch voor de mix van duisternis en opzwepende rock-energie die de plaat zo onderscheidend maakt. Ook Looks That Kill valt op, niet alleen vanwege de krachtige gitaarriffs en het aanstekelijke refrein, maar ook om de videoclip die zijn tijd vooruit was en veel werd gedraaid op muziekzenders. Daarnaast is Too Young To Fall In Love een van de bekendste nummers, mede dankzij zijn aanstekelijke melodie en succesvolle single-release.

Andere nummers zoals Bastard, Red Hot en het instrumentale God Bless The Children Of The Beast laten de band op hun energiekst horen. De cover van The Beatles’ Helter Skelter werd eveneens in een stevig metaljasje gegoten en laat horen hoe Mötley Crüe bestaande muziek naar hun eigen hand wist te zetten. De satirisch-dark romantiek van Ten Seconds To Love en het onheilspellende Danger sluiten het album volgens velen memorabel af.

Shout At The Devil wordt vaak gezien als het Mötley Crüe-album waarop de band hun geluid en visuele stijl definitief wist te vinden. De combinatie van ruwe productie, meeslepende hooks en een uitgesproken dirty rock-’n-roll-imago heeft in belangrijke mate de toon gezet voor het verdere verloop van de glam metal-beweging, die hierna tot volle bloei zou komen. Bovendien blijkt de aantrekkingskracht ook decennia later nog groot: het album wordt regelmatig opnieuw uitgebracht op diverse fysieke dragers, waaronder cd, en blijft een sleutelmoment in de geschiedenis van de rockmuziek.