Sergio Fiorentino - Sergio Fiorentino: The Legacy (26 CD)

Het meest uitgebreide eerbetoon ooit aan de Italiaanse pianist Sergio Fiorentino. Veel opnames hier nieuw geremasterd en voor het eerst uitgegeven in het digitale tijdperk. Een mijlpaal voor pianofielen.
Deze set is samengesteld door de verzamelaar Ernst Lumpe, die een lange waardering en inleiding bijdraagt aan het boekje van de set, naast een essay van Christoph Schlüren & Ottavia Maria Maceratini. Het was Lumpe die de pianist in de jaren 1990 uit zijn pensioen haalde, wat resulteerde in een 'Indian Summer' van opnames die in Berlijn werden gemaakt tot niet lang voor de dood van de pianist in 1998. Ze worden hier heruitgebracht, naast veel minder bekende solo- en concertopnamen uit de jaren 1950 en 1960 - 'The Early Recordings' - en aparte secties gewijd aan Fiorentino's bijzondere, vrij wervelende meesterschap van Chopin en Liszt.
Veel van de vroege opnames werden gemaakt in het Verenigd Koninkrijk voor het Concert Artist label onder supervisie van Willliam Barrington-Coupe, en sommige werden uitgegeven onder een pseudoniem (maar niet toegeschreven aan zijn vrouw Joyce Hatto, tenminste niet op dat moment). In 1954 nam hij Mozart's Concerto K467 op in Napels; het repertoire uit die jaren concentreert zich verder op rijkelijk sonore interpretaties van Duits repertoire, van Bach (en Bach/Busoni) via Beethoven tot fantastisch inventieve Schumann en Brahms.
Rond deze tijd nam hij echter ook een aantal belangrijke Chopin-collecties op: de Ballades, Etudes, Polonaises, Scherzo's en Walsen. De bronnen voor al deze opnames variëren tussen mastertapes (af en toe), en vaker de best beschikbare LP-kopieën, vaak van releases uitgegeven in zeer beperkte hoeveelheden, en met gecompromitteerde techniek, maar de artistieke waarde van de uitvoeringen spreekt voor zich. Lumpe beschrijft hem als 'een echte aristocraat' van de piano en citeert verschillende van zijn leerlingen, die zich een musicus zonder ego herinneren, veeleisend en zich rustig bewust van zijn eigen capaciteiten, maar bescheiden en niet geneigd tot zelfpromotie of vlagen van artistiek temperament.
Naast het opnieuw beluisteren van dit repertoire, wendde Fiorentino zich laat in zijn leven in Berlijn tot het Russische repertoire: Prokofiev, Scriabin en vooral Rachmaninoff, die hij altijd had vereerd als de opperste pianist. Als deze set ergens van getuigt, dan is het wel van Fiorentino's plaats in de canon als een van de weinige waardige opvolgers van Rachmaninoff.