Sergey Galaktionov - Farrenc: Piano Trios, Cello Sonata (CD)

De zaak van Louise Farrenc behoeft geen pleidooi meer: ze heeft zich de afgelopen tien jaar ontpopt als een belangrijke figuur onder de Franse componisten van de vroegromantiek, wiens verwaarlozing in voorgaande tijdperken alleen kan worden begrepen in de context van haar geslacht. Zowel live-uitvoeringen als opnames hebben onthuld.
Jeanne-Louise Dumont werd in 1804 in Parijs geboren en de familiegeschiedenis van deze begaafde vrouw is de droom van een geneticus. Haar vader, hofbeeldhouwer en eenmalige pensionaris van de Franse Academie in Rome vertegenwoordigt de vierde generatie van een dynastie van meester-ambachtslieden voortdurend geassocieerd met de heersers van Frankrijk sinds Louis X. Louise's broer Auguste, drie jaar ouder, werd de vijfde en laatste generatie in een lijn van Dumont beeldhouwers.
Louise's eigen speciale gaven op het gebied van muziek werden al vroeg duidelijk en ze begon op zesjarige leeftijd piano en theorie te leren. Nog in haar vormende jaren kreeg ze les van Moscheles en Hummel, beide leerlingen van Beethoven, maar op 15-jarige leeftijd koos ze bewust voor een rigoureuzere opleiding bij de Tsjechische componist Reicha, die (gelukkig voor het nageslacht) professor was aan het Parijse Conservatorium. Twee jaar later, op 17-jarige leeftijd, trouwde ze met Aristide Farrenc, ook een telg uit een welgestelde familie, maar na een periode van reizen hervatte Louise haar studie bij Reicha terwijl ze wachtte op de geboorte van haar eerste kind.

Robert Schumann was vol lof over Farrenc's vroege gepubliceerde werk, en het is gemakkelijk te horen waarom in deze twee pianotrio's en cellosonate, die allemaal behoren tot de hoofdstroom van de lyrische romantiek in haar vroege bloei. Farrencs eigen gaven als pianist blijken altijd uit de ingewikkelde aard van haar schrijven voor haar instrument, maar haar begrip van de twee strijkinstrumenten, en het lastige balanceren tussen hen en het grotere volume van de piano, wordt in de trio's bereikt met onopvallend meesterschap. Het langzame deel van de Cellosonate is een zacht, verlegen lied dat elke nieuwe luisteraar in verrukking zou moeten brengen.

De pianiste Linda di Carlo was al de constante aanwezigheid in twee eerdere albums met kamermuziek van Farrenc op Brilliant Classics, en ze brengt een diep begrip en ervaring van het idioom naar deze nieuwe opnames. Over de piano-en-windmuziek (95319) concludeerde de recensent van Fanfare: 'Uitvoering en opname zijn top. Kopen en genieten.' Voor de vioolsonates (95922): 'Daniele Orlando ... speelt met een gewoonweg prachtige toon ... Linda Di Carlo ... behandelt haar partijen vakkundig en slaagt er nooit in Orlando te overweldigen, en dat zorgt voor een uitstekend duo partnerschap. Dringend aanbevolen