Schaduwland

Verwerking via het einde der tijden
Swerts heeft de traditionele verwerkingsfases van een trauma (schok, ontkenning, woede, vlucht…) verwerkt in een plaat die volgestouwd is met referenties aan het zombiegenre of, bij uitbreiding, de postapocalyptische film (zie ook The Road), waarin een compleet gedesintegreerde wereld wordt geïntroduceerd die eigenlijk een laatste stuiptrekking van de aarde is.

Het album start met drukte en chaos, die wordt langzaam afgebouwd en eindigt bij verlatenheid. Dat wordt muzikaal gespiegeld met weelderige strijkersarrangementen en composities die gaandeweg verdunnen, om uiteindelijk te belanden bij minimale pianoleegte. Schaduwland als een langgerekte decrescendo.

Voor de uitvoering deed Swerts niet enkel beroep op een aantal klassiek geschoolde muzikanten, maar ook collega’s die zich ophouden in de werelden van rock & pop, en ervoor zorgen dat de plaat dichter kon aanleunen bij het befaamde, soms wat kitscherige werk van John Carpenter & co. Op Schaduwland passeren zo o.m. Gianni Marzo (Isbells), Kevin Imbrechts (Illuminine) en experimentalisten als Karen Willems (percussie) en Dirk Serries (soundscapes).

Inspiratiebron voor de titel Schaduwland:
“Once I was blessed, I was awaited like the rain
Like eyes for the blind, like feet for the lame
Kings heard my words, and they sought out my company
But now the janitors of Shadowland flick their brooms at me”

(uit “The Sire Of Sorrow (Job’s Sad Song)” van Joni Mitchell)