Sakia Lethiec & Jérôme Granjon - Sonates Françaises: Fauré - Saint Saëns - Franck (CD)

Ja, een beetje. Voor ons Franse musici heeft het iets artistieks om na te denken over wat er met de muziek van ons land is gebeurd na de tragedies van 1870 en 1971. In de prille Derde Republiek daagden enkele getalenteerde componisten, onder leiding van de energieke Camille Saint-Saëns, de Oostenrijks-Duitse creatie uit voor de suprematie op het terrein van de grote serieuze muziek. Johannes Brahms had niet helemaal ongelijk toen hij beweerde 'Es gibt kein französischer Komponist', zozeer zelfs dat de post-Beethovense muziek en de Italiaanse opera tijdens het Tweede Keizerrijk in Parijs domineerden. Nationale symfonische muziek was van weinig belang, maar dat gold ook voor kamermuziek, terwijl de operascene het enige was dat echt telde. Er was een soort lente van creatie in Frankrijk toen in 1871 de Société Nationale de Musique werd opgericht.

Maar waarom precies deze drie sonates?

Allereerst koesterden we de sonate van Franck al. Daarmee begonnen we jaren geleden onze samenwerking als duo. Het verenigt ons diep. In zijn prachtige architectuur, in de passie die er van het begin tot het einde doorheen loopt, is het voor ons een werk van universele betekenis. Het viel ons op dat in de dynamiek van deze periode van muzikale renaissance, te midden van een bloei van de kamermuziek, deze drie sonates, die tot de mooiste van de Franse muziek behoren, in een relatief korte periode verschenen. Ze namen al snel hun plaats in als hoogtepunten van het repertoire voor viool en piano, ook al wordt de sonate van Saint-Saëns minder vaak gespeeld dan de andere twee. Naast hun zeer sterke identiteiten en hun verschillen, die bovendien in het beeld staan van de persoonlijkheden van hun makers, verbonden maar zo verschillend, dialogeren zij esthetisch door een geest, een vorm en de kruisinvloeden die men tussen hen aantreft.