Roma Tre Orchestra & Sieva Borzak - French Elegy (CD)

In het Frans en Engels afkomstig van het Griekse élegos ('klaaglied'), is een elegie (élégie) een poëtische of muzikale compositie die verdriet of klaagzang uitdrukt, meestal rouwend om het verlies van een geliefde of reflecterend op thema's als rouw en melancholie.

Massenets beroemde 'Clair de lune', hier gepresenteerd in een bewerking van de componist zelf, hult ons in een droomachtige sfeer, waarbij de piano een delicaat maanlandschap schildert dat is doordrongen van een subtiele melancholie. Het origineel is een van de meest ontroerende scènes in de opera Werther, wanneer de hoofdpersoon zijn liefde voor Charlotte in zich voelt opkomen.

In tegenstelling tot wat vaak wordt gedacht, is Ravels Pavane pour une infante défunte niet opgedragen aan een overleden ziel. Het is eerder een nostalgische evocatie van een denkbeeldige kindertijd, rijk aan charme en mysterie. De orkestratie van Joseph Jemain voegt zo mogelijk nog meer diepte en suggestiviteit toe aan Ravels muziek door de piano in het ensemble te introduceren, de hoofdpersoon van Ravels oorspronkelijke versie.

De viool en piano gaan een dialoog van diepe contemplatie aan in Saint-Saëns' Élégie in D, Op.143. De aangrijpende melodie en verfijnde harmonie drukken gevoelens van verlies en troost uit. Dit zeer intense en ontroerende stuk heeft een belangrijke plaats veroverd in het vioolrepertoire.

De cello neemt de rol van verteller op zich in Fauré's Élégie, Op.24 en vertelt een verhaal van pijn en hoop met grote expressieve intensiteit. Het is een zeer lyrisch en ontroerend stuk, dat zich onderscheidt door zijn expressieve schriftuur en zingbare melodie.

Debussy's Suite bergamasque voert ons mee naar een wereld van dromen en suggesties. Door middel van vier suggestieve dansen met een Renaissance en Barok tintje, leidt het orkest ons op een muzikale reis rijk aan charme en delicatesse. De orkestratie van Wilhelm Renz maakt de schilderachtige muziek van Debussy nog levendiger. Renz is ook de arrangeur van het Carnaval der Dieren van Saint-Saëns. Zijn orkestversie voegt glans en kleur toe aan de muziek van de componist met behoud van de oorspronkelijke geest van plezier en ironie, door de orkestratie op sommige plaatsen te stroomlijnen en op andere plaatsen elementen toe te voegen voor een rijker, meer gelaagd geluid.