Ride

Jack Broadbent slaat met zijn album Ride opnieuw een krachtige toon aan en levert een van zijn meest samenhangende werken af uit 2022. Het is zijn zesde plaat, waarop een kleine maar krachtige bezetting centraal staat: Broadbent verzorgt de zang, gitaar, toetsen en mondharmonica, terwijl zijn vader Mick Broadbent op afstand de baslijnen toevoegde en drummer/co-producer Mark Gibson vanuit Quebec aan het album meewerkte. Ondanks het onorthodoxe opnametraject klinkt Ride als een hecht en levendig collectief, met een strakke energie die bij elke track doorklinkt. Het genre schakelt soepel tussen blues, rock en roots, maar de rode draad is een rauwe, eerlijke benadering van bluesrock die zowel herkenbaar als vernieuwend overkomt. De productie is doelbewust minimalistisch, waardoor elke noot, elke rasp in de stem en elk frictiegevoelige slidegitaarpartij tot zijn recht komt. Broadbent trekt niet de aandacht met technisch vertoon maar laat zijn instrumenten en zang emotionele diepte toevoegen aan de composities. Zijn stem varieert van rauwheid tot kwetsbaarheid en zijn gitaarwerk blinkt uit in nuancering en timing, eerder dan in bravoure.

Ride ademt tijdloosheid, met een sfeer die verwijst naar de vroege dagen van rock-’n-roll en blues, maar toch eigentijds klinkt. De songs zijn compact, de groove is het kompas en de opzet is eenvoudig: laten ontstaan wat er ontstaat, zonder franje. Dit zorgt voor een directe, ongepolijste klank die authentiek en tegelijkertijd bijzonder aanvoelt. Het resultaat is een album dat oprecht voelt, met muziek die puur op gevoel gemaakt is, zonder zich te verstoppen achter opname-technische trucs of overbodige versieringen. Ride is een statement van een artiest die weet hoe hij de essentie van blues en rock kan raken zonder zich te verliezen in clichés of bombast.