Rhythm & Blues

Rhythm & Blues is het dertiende studioalbum van de Britse zanger Robert Palmer, uitgebracht op CD op het Eagle-label. Het album verscheen oorspronkelijk in Japan en vond later zijn weg naar andere markten in de wereld. Het album markeert Palmer’s terugkeer na een pauze van vijf jaar en was voor hem een kans om opnieuw zijn muzikale identiteit uit te drukken.

In muzikaal opzicht is Rhythm & Blues een mengeling van genres, waarbij Palmer zijn liefde voor rhythm & blues, soul en zelfs invloeden uit jazz en elektronica laat horen. Het album leunt sterk op een moderne interpretatie van klassiek R&B, maar Palmer voegt daar een glad, gesynthetiseerd geluid aan toe met veel keyboards en een gestileerde, soms zelfs wat overgeproduceerde productie. Ondanks het rijke, laaggedetailleerde klankbeeld klinkt Palmer nog steeds energiek, en het is te merken dat hij zijn best doet om de essentie van rhythm & blues nieuw leven in te blazen binnen een eigentijdse context.

Het album opent met de track True Love, een samenwerking met Sharon O’Neill en Alan Mansfield, waarop Palmer’s kenmerkende stem en de glimmende productie goed samenvallen. Ook Mr. Wise Guy is opmerkelijk: het nummer bezit scherpe lyrische trekken en een frisse muzikale benadering die zich onderscheidt binnen het album. Een ander opvallend nummer is Palmer’s eigen interpretatie van Let’s Get It On, oorspronkelijk van Marvin Gaye. Hiermee laat hij zien dat zijn vocale kwaliteiten en gevoel voor soul nog steeds overeind staan. De CD-versie biedt verder nog tracks als Stone Cold en Twenty Million Things, dat Palmer voorziet van een eigen twist en waaraan strijkers zijn toegevoegd die door zijn partner Mary Ambrose zijn gearrangeerd.

Qua sfeer blijft het album trouw aan de roots van Palmer, met knipogen naar Motown en vroege jazz, zij het in een moderner jasje. Ondanks het feit dat Rhythm & Blues geen grote commerciële successen heeft geboekt en niet overal hoge noteringen haalde, werd het door critici gewaardeerd als een solide, professionele plaat. Het is een album waarop Palmer weinig risico’s neemt, maar met overtuiging laat horen dat hij zijn vak verstaat en zijn genre-eigen koppeling van soul en pop nog altijd beheerst.

Rhythm & Blues verscheen in het jaar 1998 en symboliseert voor Palmer een soort thuiskomst bij zijn muzikale basis, zij het met een moderne, gepolijste aanpak. De CD is een tastbare herinnering aan een artiest die meesurfte op verschillende muzikale stromingen en altijd een persoonlijke stempel wist te drukken.