Rest Ensemble - Malipiero: Chamber Music (CD)

Cantabile modernisme: Nieuwe opnames van kamermuziek door de telg van een vooraanstaande Italiaanse componisten- en musicifamilie.

De Milanese componist Riccardo Malipiero werd in 1914 in Milaan geboren en kreeg aan het eind van de jaren '30 les van zijn oom, Gian Francesco Malipiero. Malipiero heeft alles wat hij tot 1938 schreef verworpen en slechts een klein gedeelte bewaard van wat hij vóór 1945 schreef: de overgeleverde vroege stukken tonen de invloed van de lessen van zijn oom en het neo-classicisme van Casella en Stravinsky. Onder invloed van Luigi Dallapiccola begon hij echter een persoonlijke, lyrische taal van 12-toons compositie te omhelzen, die uiteindelijk teruggaat op de muziek van Berg.

De vierdelige Vioolsonate uit 1956 vormt een ideale introductie tot de muziek van Riccardo Malipiero, met een nerveus, walsachtigScherzo en een bevroren langzaam deel dat leidt naar de uitgebreide vioolcadens van de finale, prachtig geschreven voor het instrument en hier gespeeld door Rebecca Raimondi met zowel brandende overtuiging als woeste nauwkeurigheid (ze nam de sonate op in haar Master's recital aan de Guildhall School of Music and Drama, waar ze in 2017 afstudeerde).

Bij haar afstudeerrecital werd ze begeleid door Alessandro Viale, en samen met de andere leden van het Rest Ensemble hebben ze concerten gegeven van Malipiero's muziek in zowel het Verenigd Koninkrijk als Italië, waardoor deze studio-opnamen de ring van intimiteit en gepassioneerde authenticiteit krijgen die zeldzaam is bij opnamen van onbekende modernistische muziek. Het Pianotrio uit 1969 is een grotere uitdaging voor zowel uitvoerders als luisteraars, hoekiger en explosiever, maar nog steeds doordrenkt van de geestigheid en gratie die zo kenmerkend is voor zijn oeuvre.

De Ciacona di Davide uit 1970, geschreven voor altviool en piano, is opgedragen aan zijn vriend, de violist, leraar en dirigent David Burchuk, en de 12-toonsreeks die aan het begin van de Chaconne wordt geschetst, ontleent zijn vorm aan Burchuk's naam. Mosaico II werd gecomponeerd als een wedstrijdwerk voor viool solo: de ondertitel 'capriccio per violino solo' benadrukt het virtuoze en rapsodische karakter van het werk. Pizzicato en picchettato passages doen denken aan de virtuoze literatuur van Paganini en Ernst, maar het karakter van het stuk is ironisch; Malipiero neemt zijn vak serieus, maar zijn muziek neemt zichzelf niet al te serieus, en het zou een sterke aantrekkingskracht moeten hebben op nieuwsgierig-geestige luisteraars.