Requiem

Dit is de eerste video van Herbert von Karajan van het grote Requiem van Verdi.
Het komt uit 1967 toen hij nog relatief jong was, slechts 57 jaar oud.
Hij verzamelde de beste beschikbare krachten: het orkest en koor van de Scala van Milaan en
enkele van de grootste solisten aller tijden. Het is een schitterende prestatie.
Er is overal totale toewijding, een bijna religieuze toewijding aan de dirigent en het werk zelf. Dat Karajan dit met de Scala-troepen doet, verdrijft meteen het idee dat hij al zijn roem te
danken had aan de Berliner Philharmoniker. Het orkest speelt met een felle intensiteit en precisie
die zelden van hen is gehoord. En het koor van serieuze en toegewijde Italiaanse vrouwen en mannen
zingt als engelen.
Karajans concentratie en totale controle is verbluffend. Zijn beat is bijna onmerkbaar,
maar zijn tempi zijn altijd perfect en meedogenloos. Zijn delicate handen, die vaak in de film
voorkomen, vormen de melodieën en inspireren het hele ensemble.
Maar hij is ook in staat tot de bovenmenselijke hamerslagen van de Dies Irae-reeks,
die verpletterend zijn. Tuba mirum heeft zelden zo ontzagwekkend geklonken en de rillingen over
ieders ruggengraat doen lopen. Men zou kunnen doorgaan...
De solisten komen zeker tot hun recht. Leontine Price, die zonder partituur zingt, toont de hele
tijd intens verdriet en groot drama in de laatste Libera me-sectie, haar bekroning in deze
uitvoering. Fiorenza Cassotto, een van de meest onderschatte zangeressen, is heerlijk zoet met
haar rijke donker getinte mezzosopraanstem (ze zingt ook zonder partituur). Een jonge Pavarotti,
zijn stem in topvorm, is inderdaad erg indrukwekkend (hij heeft de beroemde baard nog niet!) en
Nicolai Ghiarov, waarschijnlijk de beste basso van onze generati.