Rebecca Taio, Marco Grisanti - Alter Ego: Music For Flute And Piano (CD)

Rebecca Taio's keuze om deze bekende stukken uit het grote repertoire voor viool en piano te programmeren heeft te maken met de technische uitdagingen die ze vormen, zowel instrumentaal als interpretatief. In de woorden van de fluitiste: 'Het is een ongelooflijk fascinerend en stimulerend idee voor mij om klankkleuren uit te proberen die anders zijn dan die waar ik gewoonlijk aan gewend ben, anders dan die waar de meeste componisten die voor de fluit hebben geschreven zich door hebben laten inspireren. In deze transcripties heb ik gestreefd naar een meer romantische en minder delicate manier van fluitspelen, geïnspireerd door de langgerekte, aanhoudende frasen en het intense vibrato dat zo kenmerkend is voor strijkinstrumenten in dit soort repertoire.'

De technische uitdagingen van transcripties van viool naar fluit moeten niet onderschat worden. Hoewel het lijkt alsof de toonsoorten van de fluit sommige aspecten met betrekking tot intonatie 'makkelijker' zouden maken op de fluit, zijn er andere soorten moeilijkheden, zoals het luid spelen met een volle toon in het lage register of het spelen van hele hoge noten die vervagen tot niets. Maar daar ging het juist om: de intrinsieke identiteit van het instrument uitdagen en de gebruikelijke rol overstijgen. En zo kunnen, door middel van dit repertoire, de expressieve mogelijkheden van de fluit verder worden verkend.

Terwijl de transcriptie van de Vijf stukken van Respighi een primeur is (niemand heeft er ooit aan gedacht om ze te arrangeren voor fluit en piano), maken de sonates van Faureì en Franck al deel uit van de kamertraditie voor fluit en piano. Desalniettemin hebben de artiesten deze twee werken verder bewerkt, waarbij ze alternatieve oplossingen hebben bedacht voor de normaal gebruikte oplossingen, op zo'n manier dat ze zo dicht mogelijk bij de originelen blijven.

De 5 Pezzi stammen uit een periode waarin Respighi zijn stijl bepaalde, balancerend tussen moderniteit en een hang naar het verleden. De titels die hij ze gaf zijn rijkelijk allusief (Romanza, Aubade, Madrigale, Berceuse, Humoresque), wijzen op een reeks verschillende stemmingen en sferen en zijn doordrongen van die 'Latijnse zoetheid van idioom' (om Adriano Lualdi te citeren) die zo'n kenmerk is van de opmerkelijke muzikale taal van deze componist.

Faureì's Sonate in A-groot voor viool en piano Op.13 (1877) biedt een duizelingwekkend vertoon van kabbelende arpeggio's en scalaire activiteit, afgewisseld met passages van intens zoete en expressieve melancholie die doorspekt zijn met flitsen van schittering, vanaf het Allegro molto waarmee het stuk begint tot aan de oprechte declamatorische verve van het Allegro quasi presto waarmee het eindigt. Het is een iconisch stuk onder de werken van Faureì, die een van de hoofdrolspelers was in de opleving van de Franse instrumentale muziek die in 1871 in gang was gezet door de Socieìteì nationale de musique. Het motto van de Socieìteì 'ars gallica' werd ook graag opgevolgd door Faureìs collega Ceìsar Franck.
Francks Sonate in A-groot voor viool en piano (1886) vormt het ideale eindstuk voor deze muzikale reis. De Sonate, een meesterwerk van 'Cartesiaanse' helderheid en opgedragen aan EugeÌne Ysaÿe, is een van de belangrijkste werken uit Francks compositorische rijpheid en is doordrongen van een 'algoritmische poëzie' in zijn zorgvuldig geplande en grandioze architectuur - ondersteund door de cyclische vorm die het zijn unieke structurele kracht geeft - waarin een gevoel van kalme en meditatieve intimiteit pulserend met grenzeloze emotie perfect samengaat met een nerveuze rusteloosheid voortgestuwd door een allesdoordringende ritmische impuls.