Quincy Jones - Walking In Space (SHM-CD)

Walking In Space is een invloedrijk studioalbum van Quincy Jones dat wordt gerekend tot de beste voorbeelden van jazz uit de late jaren zestig. Het album werd uitgebracht in het genre jazz, met een duidelijke focus op bigband, waarin Jones een frisse benadering vond door elementen uit soul, funk en zelfs pop te integreren. De muzikale basis is stevig in jazz geworteld, maar de productie en het gebruik van elektrische instrumenten – destijds nog relatief nieuw in de jazz – maken het album uitgesproken eigentijds voor die periode. De SHM-CD-uitgave biedt een extra verfijnde geluidskwaliteit ten opzichte van eerdere cd-versies.

Na een periode waarin Quincy Jones had gewerkt aan filmscores en in de Hollywoodstudio’s, markeert Walking In Space zijn terugkeer naar de studio met een eigen bigbandproject. Het album toont zijn vermogen om toonaangevende jazzmusici samen te brengen, waaronder solisten als Freddie Hubbard op trompet, Roland Kirk op sax, Ray Brown op bas en Bob James op piano. De arrangementen zijn toegankelijk, tegelijkertijd geavanceerd en spreken tot verbeelding dankzij hun frisheid en energie.

Het album opent met Dead End, een van de twee stukken afkomstig uit de musical Hair. De interpretatie van Jones is energiek en modern, waarbij de bigbandgroove en de solo’s van zijn bandleden de compositie een geheel eigen karakter geven. Het titelnummer Walking In Space, eveneens uit Hair, vormt het dramatische middelpunt van het album. Over bijna twaalf minuten ontvouwt zich een avontuurlijke reis waarin het arrangement ruimte biedt voor improvisatie, meeslepende blazerspartijen en een gelaagde ritmesectie. De inbreng van de vocaliste Valerie Simpson geeft dit stuk extra diepte.

Een ander hoogtepunt is Killer Joe, een compositie van Benny Golson die hier wordt uitgevoerd in een inmiddels iconisch arrangement. De groove van bassist Ray Brown en drummer Grady Tate is strak en swingend, terwijl de kopersectie en de korte, kernachtige solo’s het geheel een onmiskenbaar karakter geven. Jones’ versie van Oh Happy Day, een hit van Edwin Hawkins, laat de bigband bruisen van energie en informatie, met speelse interactie tussen koor en instrumentale partijen. Zo laat Jones de spontaniteit van gospel samensmelten met de precisie van jazz.

Naast deze tracks bevat Walking In Space ook Love And Peace en I Never Told You. Vooral I Never Told You, waarvoor Bob James het arrangement verzorgde, valt op door het subtiele spel op harmonica van Toots Thielemans, wat het nummer een verstilde, bijna filmische sfeer geeft.

Walking In Space werd uitgebracht in het jaar 1969 en vertegenwoordigt een moment waarop Quincy Jones zijn tweeledige meesterschap als arrangeur en bandleider koppelde aan de veranderende muzikale tendensen van zijn tijd. Het resultaat is een album dat niet alleen vakmanschap toont, maar ook een muzikaal document vormt van de innovatieve kracht binnen de jazz aan het einde van het decennium.