Prolapse - I Wonder When They're Going To Destroy Your Face (CD)

Het album 'I Wonder When They're Going To Destroy Your Face' van Prolapse, uitgebracht op CD in het jaar 2025, betekent een terugkeer van een van de meest eigenzinnige Engelse indie rock- en postpunkbands. Prolapse, die oorspronkelijk in Leicester werd opgericht en bekendstaat om hun combinatie van postpunk, indie rock, krautrock en shoegaze, levert na ruim vijfentwintig jaar stilte een nieuwe plaat af die direct aansluit bij hun typische chaotische en energieke sfeer.

Het album blijft trouw aan de Prolapse-sound: een confrontatie tussen duellerende vocalisten, een stuwende ritmesectie, en gitaren die soms zowel repetitief als onvoorspelbaar klinken. De zang van Mick Derrick en Linda Steelyard blijft centraal staan; hun dialogen zijn soms fel, soms droog humoristisch, en altijd meeslepend. Dit levert opnieuw een onmiskenbare kakofonie op waaruit onverwacht samenhang ontstaat. De teksten zijn wrang, ironisch en doorspekt met eigenzinnige Britse culturele verwijzingen.

Onder de tracks op het album bevindt zich 'Ectoplasm United', waarop het tempo direct hoog ligt en referenties naar literaire klassiekers en cynische observaties voorbijschieten. De band houdt het ritme strak, terwijl de tekst diepzinnige en absurde lijnen bevat die typerend zijn voor Prolapse. Een andere opvallende track is 'A Forever', een verrassend ingetogen afsluiter waarin Derrick reflecteert op dood en vergankelijkheid, terwijl Steelyard het laatste woord krijgt in een melancholisch verhaal vol absurde anekdotes.

'Cha Cha Cha 2000' is eveneens te vinden op dit album en kenmerkt zich door de aanstekelijke energie en het gevoel van desoriëntatie dat kenmerkend is voor veel werk van Prolapse. De band blijft balanceren op het randje van chaos, zonder ooit helemaal uit elkaar te vallen, en weet daarmee opnieuw hun unieke stempel op het genre te drukken.

Hoewel 'I Wonder When They're Going To Destroy Your Face' qua creativiteit niet helemaal het niveau van het klassieke 'Ghosts of Dead Aeroplanes' weet te evenaren, toont de band dat ze hun kenmerkende stijl en de rauwe urgentie die hun muziek bijzonder maakt, na al die jaren indringend hebben weten te behouden. Het album is daarmee een welkom nieuw hoofdstuk in hun discografie en blijft trouw aan de experimentele en eigenwijze geest waarmee Prolapse ooit begon.