Peter Frampton - Camel (SACD)

Frampton’s Camel is het tweede studioalbum van de Engelse muzikant en songwriter Peter Frampton, dat werd uitgebracht in het begin van de jaren zeventig. Dit album, genoemd naar Frampton’s band Frampton’s Camel, markeert een overgang naar een rauwere en meer nadrukkelijke rockstijl. De plaat werd opgenomen in de iconische Electric Lady Studios in New York, een plek waar muzikale vernieuwing centraal stond. Door de samenwerking met muzikanten als Mick Gallagher (toetsen), Rick Wills (basgitaar) en John Siomos (drums), ontstond een collectieve sound die het album een kenmerkende groove gaf en Frampton als bandleider in een nieuw licht plaatste.

Het genre van Frampton’s Camel valt binnen de klassieke rock, maar het album kent ook invloeden uit de funk en country-rock. Frampton weet op deze plaat zijn groei als singer-songwriter en gitarist te tonen; de nummers zijn melodisch en energiek, met blikvangers als krachtige elektrische gitaarpartijen die verder gaan dan zijn eerdere werk met Humble Pie. De productie is volledig door Frampton zelf verzorgd en het album werd uitgebracht door A&M Records.

Het album bevat enkele bekende tracks die Peter Frampton later definitief zouden vestigen in de rockgeschiedenis. Zo is 'Lines On My Face' een ballad waarin Frampton’s emotionele zang en subtiel gitaarspel centraal staan. Dit nummer groeide uit tot een van zijn vaste favorieten tijdens live-optredens en blijft een klassieker onder zijn fans. Ook te vinden is 'Do You Feel Like We Do', oorspronkelijk in een kortere studioversie, maar later beroemd geworden door de uitgerekte live-uitgave op Frampton Comes Alive. Daarnaast bevat het album een majestueuze cover van Stevie Wonder’s 'I Believe (When I Fall In Love With You It Will Be Forever)', waarmee Frampton opnieuw laat zien gevoel te hebben voor het kiezen van sterke covers.

In Frampton’s Camel komt de muzikale ontwikkeling van Frampton duidelijk naar voren; zijn vakmanschap als songwriter is hoorbaar in melodieën en arrangementen die zowel introspectief als energiek zijn. De keyboards van Gallagher en de solide ritmesectie dragen bij aan het volle geluid, terwijl Frampton’s vocale én instrumentale kwaliteiten opvallen. Het album kreeg een heruitgave op SACD, waardoor het opnieuw onder de aandacht kwam bij liefhebbers van hoge audiokwaliteit en klassieke rockplaten.

Frampton’s Camel vormt daarmee een belangrijk moment in Peter Frampton’s carrière, als brug tussen zijn bescheiden begin en het grote publiekssucces dat enkele jaren later zou volgen. Het album is verplichte kost voor liefhebbers van seventies rock, waarin melodie, virtuositeit en groepsgevoel samenvallen in een energiek geheel.