Paul Watkins & Huw Watkins - British Works For Cello And Piano - Volume 1 (CD)

Aan het eind van de negentiende en in de twintigste eeuw hebben veel Britse componisten prachtige werken voor cello en piano geproduceerd, maar slechts weinige daarvan hebben hun weg naar het algemene repertoire gevonden. Hier hebben we vier zeer verschillende werken van vier zeer verschillende muzikale persoonlijkheden, uitgevoerd door de cellist Paul Watkins, een exclusieve Chandos artiest, begeleid door zijn broer, Huw Watkins.

De sonate van Frederick Delius is het bekendste van de vier stukken. Het is gecomponeerd in een enkel, beknopt deel en opent met een melodie die het ene moment gedurfd klinkt en het andere moment weemoedig. De muziek vordert in de bijna eindeloze melodische stroom die zo kenmerkend is voor Delius, voordat het oplost in een droomachtige toestand, om uiteindelijk op te stijgen naar een triomfantelijke, volmondige climax.

Aan het begin van de jaren 1900 was Sir Hubert Parry, als directeur van het Royal College of Music en beschermheer van vele muzikale instellingen, waarschijnlijk de meest invloedrijke figuur in de Britse muziek. Zijn Cellosonate is een werk van hoogromantiek, getemperd door een stevige structurele controle en de organische ontwikkeling van thema's - zoals het een componist betaamt die (hoewel zonder succes) de ambitie had gehad om bij Brahms te studeren. De melodische taal zou in feite kunnen worden omschreven als Brahmsiaans, hoewel Parry Brahms' stijl niet strikt imiteert, en in termen van structuur is Parry's sterk lyrische sonate weinig verschuldigd aan het werk dat een natuurlijk model had kunnen lijken - Brahms' Sonate in E mineur.

Sir Granville Bantock haalde veel van zijn inspiratie uit verre en exotische oorden. De term 'Hamabdil' verwijst naar een hymne die traditioneel gezongen wordt na de zegeningen aan het einde van de Joodse sabbat. Bantocks evocatieve uitwerking van deze traditionele melodie is sober en waardig, en vond zijn oorsprong in een entr'acte die deel uitmaakte van de toneelmuziek die hij had geschreven voor Arnold Bennetts toneelstuk Judith, dat in 1919 in Londen in première ging.

Van de vier componisten op dit album was alleen John Foulds een professionele cellist. Zijn sonate is een groot en gedurfd werk, romantisch expressief en emotioneel geladen, met een complexe structuur en virtuoze composities voor beide instrumenten. In feite is het in deze echte duo-sonate niet de cellist, maar de pianist die vaak de zwaardere taak heeft uit te voeren.