Pascal Schumacher - Luna (CD)

Pascal Schumacher's nieuwe album LUNA staat lijnrecht tegenover zijn vorige release SOL. En het is niet alleen het spel met de titels van de albums, die al wijzen op de verschillende stemmingen van lichtheid en duisternis, beide releases komen ook voort uit tegengestelde creatieve standpunten. Terwijl SOL een gevoel van spontane ontdekking met zich meedroeg toen Schumacher, na jaren met bands en ensembles te hebben gespeeld, zich aan zijn eerste solo-inspanningen waagde, laat LUNA een meer zorgvuldige kant van het werk van de muzikant horen, waarbij hij opnieuw voor andere spelers componeerde; meer bepaald voor het Belgische postklassieke ensemble Echo Collective, dat het album zijn vele lagen en texturen verleent. Ondanks de contrasten zijn SOL en LUNA in geen enkel opzicht tegengesteld aan elkaar, integendeel, hun dualiteit voelt volledig complementair aan, en drukt een natuurlijke muzikale progressie uit, zoals de dag zachtjes overgaat in de nacht.

Hoewel het werken met strijkers niet nieuw was voor Schumacher, die in het verleden voor allerlei orkesten en ensembles heeft gecomponeerd, voelde de samenwerking met Echo Collective op LUNA als een unieke ervaring. Het Belgische ensemble heeft een benijdenswaardige reputatie opgebouwd in de postklassieke wereld: gevraagd voor hun instrumentale en arrangeerexpertise door iconen als A Winged Victory For The Sullen en wijlen Jóhann Jóhannsson en bekend om het lenen van hun interpretatieve intuïtie aan genres zo divers als alt rock, synth-pop en black metal. 'Ik had altijd met klassieke strijkers gewerkt, waarbij je zeer complete partituren en veel informatie moet aanleveren. De musici van Echo Collective wisten intuïtief wat er moest gebeuren,' zegt Schumacher.

De synergie tussen de musici is overal in LUNA voelbaar, doordat Echo Collective als het ware het bed of canvas verschaft waarop Schumacher met zijn vibrafoon schildert. Hoewel een integraal onderdeel van het album, voelt de vibrafoon niet als de hoofdrolspeler in LUNA, eerder deelt het de schijnwerpers met een glockenspiel, crotales, een marimba evenals synthesizers en Echo Collective's aangrijpende strijkerssegmenten. De evenwichtsoefening tussen deze verschillende muzikale elementen wordt treffend duidelijk in het titelnummer 'Luna' - over een strijkersbed van crescendo's en decrescendo's, stippelt Schumachers instrument eenvoudigweg het stuk uit, waarbij het lijkt alsof het lege plekken opvult met fonkelend licht. Net als veel van LUNA is het stuk een stille, meditatieve reis met gedimd licht en een vleugje nostalgie. Anders dan de geïmproviseerde vitaliteit van SOL, is de klankwereld van LUNA iets meer bedachtzaam, trager misschien, en over het algemeen verstilder. De muziek is meer beschouwend en voelt daardoor volwassener aan: 'Ik heb zachtere hamers gebruikt dan wat ik normaal op Luna heb. Het was niet met opzet, maar uiteindelijk inspireerde dit zachtere geluid me. Het liet de vibrafoon warmer klinken,' legt Schumacher uit. Single 'Nostalgia', het enige solovibrafoonnummer van het album, toont Schumachers aandacht voor akoestische details. 'Ik componeerde Nostalgia tijdens een avond dat mijn vrouw weg was, en ik bracht de vibrafoon mee naar boven vanuit de studio en begon te experimenteren met de geluiden van de verschillende kamers in het huis - eerst bij het raam, daarna in de keuken,' legt de componist uit. De zachtheid van de vibrafoon laat deze details doorschijnen, van de kleine galm die je voelt na elke toets, tot de echo van de omgeving, het trekt luisteraars dicht naar Schumacher toe in een soort intieme, late ontmoeting. LUNA's nachtelijke gevoel wordt vooral overgebracht door kalmte en tederheid, maar niet elk aspect van de after-hours is in feite sereen. rhythmicon' is het stuk dat zich bezighoudt met deze alternatieve nachtelijke energie, een die gedijt op beweging en intensiteit. Geïnspireerd door het innovatieve elektromechanische muziekinstrument van Leon Theremin uit de jaren dertig, is 'Rhythmicon' een energieke percussieve track met meerdere en gelijktijdige ritmische patronen. 'Op mijn belangrijkste synthesizer, de Critter & Guitari Organelle, zit een moderne versie van een ritmicon. Vervolgens heb ik de marimba gebruikt en veel extra lagen opgebouwd, waardoor het een soort tribaal feest is geworden. Het draait allemaal om ritme en niet veel meer,' merkt Schumacher op. De track is een eerbetoon aan Steve Reichs minimale compositie 'Music for 18 Musicians' door de manier waarop het spel van de vibrafoon de weg wijst door het arrangement. Het nummer drukt een sentiment uit dat voor het hele album geldt, het magische gevoel in goed gezelschap te zijn temidden van de donkere kosmos. Misschien komt het voort uit de verwantschap die Schumacher vond in Echo Collective, of gewoon een kennismaking met zijn eigen duistere kant, maar hoe dan ook is LUNA een heldere vriend in de eenzame nacht. Als SOL begon vanuit een plek van eenzaamheid, is LUNA een herinnering aan onze eeuwige satelliet.