Paolo Bottini - Picchi: Organ Music (2 CD)

Luigi Picchi leerde de eerste beginselen van de muziek van zijn vader Faustino, een autodidactische organist, en studeerde later bij de leraren Giovanni Baroni en Franco Vittadini uit Pavia ter voorbereiding op de toelating tot het Giuseppe Verdi Conservatorium in Milaan in 1909.

In de eerste fase van zijn muzikale activiteit was hij betrokken bij het concert- en operaleven van de provincie en componeerde hij: instrumentale en vocale werken, een Requiem Mis (1922) en muzikale begeleidingen voor de Passione di Cristo (1925) op een tekst van Don Ennio Bernasconi.
In Como kon Picchi's ware roeping, voor gewijde muziek, gerealiseerd worden: als jongen had hij de gelegenheid gehad om voor liturgische diensten te spelen op het Sairano orgel en als jonge student aan het Conservatorium had hij deze activiteit voortgezet in dorpen in de omgeving van Milaan.

Hij componeerde ook stukken voor orgel die werden opgenomen in L'Organista italiano (1922-26) en I Maestri dell'Organo (1931), tijdschriften uitgegeven door de Carrara muziekuitgeverij van Bergamo, waarvan de oprichter Vittorio Carrara scherpzinnig genoeg was om Picchi's talenten te voelen en te waarderen: zowel zijn artistieke inhoud als de speelbaarheid van zijn muziek en de geschiktheid ervan voor de liturgie. In 1932 vertrouwde Carrara hem het redacteurschap toe van een nieuw tijdschrift, L'Organista liturgico, dat hij bekleedde tot 1943.

Naast zijn orgelmuziek componeerde Picchi ook vocale werken voor zowel het kathedraalkoor als amateurkoren en openbare bijeenkomsten, waaronder verschillende motetten en missen (Cristo risusciti, 1932; Italica, 1940; Christus vincit, 1941) en ook educatieve muziek (theaterschetsen, schoolliederen) en theoretische werken (Scuola moderna di Teoria e Solfeggio, 1941-44).

Zijn wens om de tekst van de mis op een gepaste manier te zetten samen met zijn trouw aan Ceciliaanse idealen leidde Picchi tot de innovaties van zijn Missa Misericors Deus (1949), uitgegeven door Ricordi samen met de missen ter ere van San Nicolao della Flüe (1947) en San Pio X (1954) en zijn bundels Christmas Carols (1947) en Easter Songs (1950-54).

In 1954 richtte Picchi een nieuw tijdschrift over orgelmuziek op, Laus Decora; dit tijdschrift, dat opereerde vanuit Como, werd in de loop van een decennium uitgegeven met bijbehorende publicaties van de muziekuitgeverij Schola en liet lezers kennismaken met een breed scala aan vocale composities van Picchi, waaronder verschillende liederen en motetten, de missen Rex pacificus (1945), In onore di Maria Vergine Assunta (1950) en Auxilium Christianorum (1960), evenals verschillende schoolliederen en educatieve werken (Nuovo Corso di Solfeggio, 1954; Metodo teorico-pratico per lo studio dell'Armonio e del Pianoforte, 1956).

De hervatting van zijn samenwerking met de Carrara uitgeverij viel samen met de implementatie van de liturgische hervormingen zoals bepaald door het Tweede Vaticaans Concilie, waarvan Picchi al een voorloper was in zijn interpretatieve consistentie evenals zijn betrokkenheid bij de vergadering van gelovigen, namelijk in zijn liederen voor Il popolo alla messa, 1953, geschreven in samenwerking met Don Luigi Agustoni en Don Silvano Albisetti. Zijn grootste succes op dit gebied was de Messa Vaticano II (1965), gevolgd door de Messa dei Defunti (1966) en de Messa Apostolica (1968).

Picchi's orgelwerk omvatte ook composities voor latere edities van Laus Decora (1966-67) en voor het tijdschrift I Fiori dell'Organo (1968-70).