Pagan Altar - Never Quite Dead (CD)

Never Quite Dead is een studioalbum van Pagan Altar, uitgebracht op CD in 2025. Dit album beweegt zich binnen het genre doom metal, waarbij ook invloeden van traditionele heavy metal en folk doorklinken. De karakteristieke zware, trage riffs en melancholische sfeer zijn nog steeds aanwezig, maar op Never Quite Dead klinkt het geluid verfijnder en soms zelfs ingetogener dan op voorgaande albums.

Wat vooral opvalt is hoe bewust en afgerond het album aanvoelt; hoewel Pagan Altar-oprichter Terry Jones niet meer leeft, zijn zijn stem en muzikale handtekening nadrukkelijk aanwezig in de composities. Veel materiaal is gebaseerd op nummers die Jones voor zijn dood had geschreven. De band kiest duidelijk niet voor een sentimentele, postume hommage, maar voor een eerlijke voortzetting van hun eigen traditie. Brendan Radigan neemt de vocalen over met een eigen benadering, en weet het evenwicht te bewaren tussen respect voor het oude en een frisse, zelfverzekerde interpretatie.

De openingstrack, Saints and Sinners, zet meteen de toon met een stevig, mid-tempo ritme en herkenbare retro hardrock-elementen. De combinatie van gelaagde zanglijnen, heldere gitaarpartijen en pakkende baslijnen zorgen voor een krachtige binnenkomer. Liston Church onderscheidt zich als een rustig, akoestisch aanvangslied dat langzaam wordt opgebouwd tot een meeslepend nummer met sterke melodieën en dynamiek. In de tweede helft van de plaat schuift het geluid weer meer naar traditionele doom metal, vooral te horen in Well of Despair met zijn zware, slepende riffs en kalme opbouw, typische kenmerken van het genre. Ook het nummer Madame M'Rachel en de zware opvolger Madame M'Rachel's Grave laten die mix van ingetogenheid en uitbarstingen goed horen.

Never Quite Dead weet zich te onderscheiden door een rijke atmosfeer, duidelijke structuur en de kwaliteit van de productie. Het album is geen radicale koerswijziging, maar eerder een voortzetting en afronding van Pagan Altars unieke stijl, waarin folklore, doom en klassieke hardrock samenkomen. Zo wordt het album niet alleen een eerbetoon aan het verleden, maar ook een waardige nieuwe bladzijde voor de band, waarin het verlies van Jones voelbaar is, maar nooit overschaduwt wat altijd centraal heeft gestaan: het vertellen van bezielde verhalen in het kader van klassieke doom metal.