One Tree Hill - Seizoen 02

Het tweede seizoen begint met een begrafenis die, zoals de serie al vaker deed en nog veel vaker zal doen, uiteindelijk een droom blijkt te zijn. Dan (Paul Johansson) is niet overleden aan zijn hartaanval maar het is wel genoeg om zoon Lucas en broer Keith (Craig Sheffer) terug te laten keren naar Tree Hill. Lucas probeert vervolgens weer vrienden te worden met de meiden wiens harten hij brak vorig jaar. Brooke (Sophia Bush) en Peyton (Hilarie Burton) zijn ondertussen zelf ook hard op weg om weer hartsvriendinnen te worden. Deb (Barbara Alyn Woods) moet haar scheiding overwegen nu haar man haar zorg nodig heeft. Nathan en Haley (Bethany Joy Lenz) proberen langzaam aan iedereen te overtuigen dat hun spontane huwelijk geen grote fout was.

Een nieuw gezicht is de eigenwijze Felix (Michael Copon) die vastberaden is indruk te maken op zijn nieuwe stadje door een zogenaamde "durf avond" te organiseren, terwijl hij voor buurvrouw Brooke gaat. Anna (Daniella Alonso) is de mysterieuze schone die Lucas tegenkomt en meteen zijn aandacht trekt, zoals dat vaker gaat bij Lucas. Karen (Moira Kelly) en Keith krijgen ieder ook een nieuwe partner, waardoor hun eigen "zullen ze of zullen ze niet" liefdesverhaal even moet wachten. De enige echte interessante toevoeging dit jaar is echter de arrogante maar charmante Chris Keller (gespeeld door een onvergetelijke Tyler Hilton). Hij is een muzikant die met Haley een band krijgt via hun muziek die kersverse man Nathan niet begrijpt. Seizoen 2 is zeker vol leven met een grote cast die allemaal deel uit maken van een koppel (behalve wat familieleden die later het seizoen worden geïntroduceerd). Maar aangezien bijna geen een van deze personages er nog is als het seizoen eindigt zijn ze meer een afleiding dan een aanwinst.

In de eerste helft van het seizoen is Tree Hill meer een liefdesorgie waar iedereen met iemand is en ze allemaal, voor de verandering, nog gelukkig zijn ook. Allemaal, behalve Peyton. Weg is de stoere rock chick van vorig jaar nu de blondine de twijfelachtige eer krijgt om als enig personage single te zijn voor een lange tijd. Dit maakt haar verhaal herkenbaar en uniek voor welk TV drama dan ook en het mondt uit in een prachtige aflevering waar ze alleen op een gala is terwijl ze haar overleden moeders' jurk draagt en iemand een drankje over haar heen gooit. Brooke krijgt ook een metamorfose nu ze van hyper-actieve jongensgek naar verantwoordelijke studentenvertegenwoordiger is veranderd. De tweede helft van het seizoen draait meer om dit soort personage ontwikkeling met meerdere personages die terugkijken op wie ze waren, wie ze zijn en, zoals de leader elke week zo expliciet vermeldt, wie ze willen zijn. Een aflevering waarin de pilot wordt gespiegeld in een "wat als" set-up bewijst hoe ver deze mensen eigenlijk zijn gekomen sinds dat we ze eerst ontmoette.

In het geval van ontwikkeling is de serie's mogelijk minste seizoen niet geheel slecht. Ja, het acteerwerk is alleen bij uitzondering goed, voornamelijk Johansson, Burton en Bush zijn constante presteerders, terwijl hoofdrolspeler Murray bijna elke scene tenenkrommend slecht is. Heel veel tijd wordt er verspilt met personages die we nooit meer terug zullen zien maar de weinige keren dat een hoofdrolspeler weer in de spotlight staat, zijn het zeker waard. Dit is tenslotte niet een prestigieuze prijs-overladen serie. One Tree Hill is, net als andere WB series als Everwood en Gilmore Girls, meer een serie die richt op diepgang van de personages dan diepgang van verhaal. Verhaallijnen kabbelen rustig voort en geven personages bloot met motieven, gevoelens en consequenties, in plaats van actie. Het is een serie die je moet kijken op een luie, vrije middag als je je romantisch voelt. Het is een serie die onderwerpen als afpersing, zelfmoordpoging en uit de kast komen, licht behandelt en nooit rauw of realistisch portretteert. Het moraal wordt zonder pretentie benadrukt in een quote en de muziek spreekt dan meer dan de meeste dialogen. Zeker dit jaar is de muziek uitstekend. Met de introductie van club Trick krijgen bands een platform om nog vaker op te treden. Muziek van Jimmy Eat World, The Get Up Kids, Switchfoot en The Veils wordt memorabel gebruikt. Wanneer Lucas een aflevering opent of eindigt met een of andere voice-over waarin een beroemde auteur wordt gequote met een zin die toepasselijk is op elk personage op dat moment terwijl een alternatief liedje op de achtergrond speelt, is het makkelijk om alle tekortkomingen van de serie te vergeten en alleen te richten op het geluk van iedereen.

One Tree Hill's tweede seizoen is gemaakt van nog meer soap, meer dramatiek, meer muziek en vooral veel meer personages, maar uiteindelijk heeft het nog die magie van een kleine gemeenschap waarvoor je in de eerste plaats viel.