National Symphony Orchestra Of Ukraine & Theodar Kuchar - Shostakovich: Jazz Suites (LP)

Een audiofiele LP-transfer van een hit uit 2006 uit de Brilliant Classics-catalogus: stijlvolle en uitbundige vertolkingen van enkele van Sjostakovitsj' populairste orkestmuziek.
Sjostakovitsj' vloeiendheid in lichte muziek en het scherpe profiel van zijn persoonlijkheid in een onverwachte context kunnen nog steeds als een schok komen. Toch klonk hij altijd als zichzelf, niet minder dan Prokofiev of Stravinsky, of hij nu schreef voor strijkkwartet of jazzband. En zelfs in deze suites van sluwe foxtrots en walsen komt een tweesnijdende kwaliteit naar voren, die tegelijk smoochy en sinister is, afhankelijk van zowel de stemming van de luisteraar als de intrinsieke aard van de muziek.
De First Jazz Suite uit 1934 brengt op levendige wijze een rokerige Sovjet jazzclub voor de geest, met zijn jammerende solotrompet en parodiërende mandoline. Tegelijkertijd werpt de gedistilleerde inventie van de drie korte delen een licht op Sjostakovitsj' vroege ervaring als pianist die stomme films begeleidde - een scène of sfeer bijna naar believen in geluid vangen. De Second Jazz Suite - ook verwarrend bekend als de First Suite for Variety Orchestra - is een later verzinsel van Gerard McBurney nadat de partituur van het origineel, gecomponeerd in 1938, verloren ging tijdens de oorlog.
Terwijl de Feestelijke Ouverture bekend staat als een opzwepende concertopener, is zijn latere metgezel nog steeds een zeldzaamheid, tenminste in concerten. Sjostakovitsj schreef de Ouverture op Russische en Kirgizische volksliederen in 1963, ter ere van de honderdste verjaardag van de vrijwillige opname van Kirgizië in de Russische staat. Als gelegenheidswerk, plechtig en ceremonieel, is het over het hoofd gezien naast de Twaalfde Symfonie van twee jaar eerder, maar deze Oekraïense opname kleurt het met een authentiek scherp randje en stalen glans.
Classics Today schreef over de Jazz Suites bij hun oorspronkelijke release: 'Het Nationaal Symfonieorkest van Oekraïne bereikt een authentieke klank - eerder licht dan weelderig - voor deze muziek en speelt met een uitstekend ensemble... Dirigent Theodore Kuchar verdient lof voor het consistent onderhoudend maken van de suite... De luisteraar krijgt tenminste deze chips van de werkbank van de meester te horen in vriendelijke uitvoeringen