Mike Oldfield - Platinum (CD)

Platinum is het vijfde studioalbum van Mike Oldfield en geldt als een overgangswerk in zijn carrière. Met deze plaat verliet Oldfield nadrukkelijk het lang uitgesponnen, serieuze karakter dat zijn eerdere albums zoals Tubular Bells kenmerkte, en koos hij voor een lichter, speelser geluid. Het album verscheen in het jaar 1979 en markeert een nieuwe fase in Oldfields muzikale ontwikkeling waarin synthesizers, bas, drums en gitaren een meer centrale rol kregen, aangevuld met blaasinstrumenten en percussie.

Het genre van Platinum kan het best worden omschreven als een mix van progressive rock met duidelijke invloeden uit jazz-rock. In vergelijking met zijn voorgaande werk is de sound helderder en eenvoudiger, met een grotere nadruk op ritme en melodie. Dit maakt het album toegankelijker, zonder afbreuk te doen aan de muzikale diepgang waar Oldfield bekend om staat.

Het album opent met het vierdelige 'Platinum'-suite, waarvan 'Part One: Airborne' direct opvalt door de opzwepende synthesizer en de speelse gitaarthema’s. Dit stuk is typerend voor de frisse en luchtige benadering die Oldfield op dit album hanteert. In 'Part Two: Platinum' wordt het thema verder uitgewerkt, en ook hier zijn de invloeden uit de jazz-rock goed hoorbaar. Een ander opvallend nummer op het album is 'Punkadiddle', een speelse knipoog naar de toen opkomende punkbeweging. In dit nummer laat Oldfield horen hoe hij de draak steekt met de eenvoud en rauwheid van de punk, maar dan geheel in zijn eigen virtuoze stijl.

Naast deze tracks kent het album ook andere opvallende stukken, zoals 'Charleston' en 'I Got Rhythm'. De afwisseling tussen instrumentale suites en kortere liedjes zorgt voor een gevarieerd geheel en onderstreept Oldfields veelzijdigheid als componist en multi-instrumentalist.

Platinum is een album dat de overgang van de jaren zeventig naar de jaren tachtig in Oldfields oeuvre markeert. Het laat een artiest horen die zichzelf opnieuw uitvindt en openstaat voor nieuwe muzikale invloeden, terwijl hij tegelijkertijd zijn unieke geluid behoudt. Het album wordt vaak gezien als een brug tussen zijn vroege, meer symfonische werken en zijn latere, toegankelijkere albums. Door de combinatie van progressive rock, jazz-invloeden en een frisse productie weet Platinum zich te onderscheiden en staat het nog altijd als een sterk voorbeeld van Oldfields vakmanschap.