Michele Bolla - Moscheles: Complete Piano Sonatas (CD)

Beethovens leerling, Mendelssohns leraar: nieuwe opnamen van belangrijke werken van een belangrijke figuur uit de vroege muziekromantiek.

In 1814, toen de uitgever Artaria hem de opdracht gaf een pianoreductie te maken van Beethovens Fidelio, was Ignaz Moscheles een van de populairste pianisten van Wenen, en was zijn carrière als virtuoos begonnen. Een decennium later vestigde hij zich in Londen, nadat hij het jaar daarvoor in Berlijn de laatste hand had gelegd aan de opleiding van de tiener Mendelssohn; de twee bleven bevriend tot aan de dood van de jongere in 1847.

Moscheles' compositie wordt over het algemeen beschouwd als een natuurlijke, niet bijzonder geïnspireerde aanvulling op zijn aanzienlijke verdiensten als uitvoerend musicus en vervolgens als leraar.

Schumann beschouwde Moscheles echter als een van de beste sonatecomponisten van zijn generatie, en deze waardevolle nieuwe opname levert het bewijs voor Schumanns bewering. Ze werden allemaal geschreven binnen de relatief korte tijdspanne van ongeveer drie jaar: de Sonate op.22 dateert van 1814, terwijl de eendelige 'Sonate mélancolique' op.49 in de met pathos geladen toonsoort van Fis-minor in hetzelfde jaar werd geschreven, maar pas in 1821 werd gepubliceerd. De drie delen van de Sonate caracteristique op.27, die ook in 1814 in Wenen werd gecomponeerd, zijn opgebouwd rond een Weens volksliedje, Freut euch des Lebens, dat later door Johann Strauss in een wals werd vereeuwigd (en vervolgens door Mahler in zijn Negende Symfonie werd geciteerd).

De Grande Sonate, Op.41 in E-major, geschreven in 1816, is op de grootst mogelijke schaal in vier delen geschreven en brengt door zijn grotere expressieve en dramatische concentratie hulde aan zijn opgedragene Beethoven. Moscheles was in staat tot vaardig doorwerkte muzikale structuren, waarin een klassiek evenwicht van thematische ideeën wordt getemperd door een vroeg-romantisch dynamisme. Pathos in het algemeen, en chromatiek in het bijzonder, worden niet overspeeld, en zijn muziek is nooit sentimenteel.

Michele Bolla, winnaar van verschillende pianowedstrijden in zijn geboorteland Italië, is gespecialiseerd in muziek uit de klassieke en vroeg-romantische periode en werkt zowel op historische als op moderne instrumenten.

Ignaz Moscheles (1794-1870) werd geboren in Praag. In 1808 vestigde hij zich in Wenen waar hij een leerling was van Albrechtsberger en Salieri - dankzij wier lof hij van 1811 tot 1813 adjunct-kapelmeester van het hoftheater werd. Beethoven was zo onder de indruk van hem dat hij hem de pianotranscriptie van Fidelio toevertrouwde. De goedkeuring van het genie van Bonn en de totstandkoming van een vriendschap tussen hen die zou voortduren, waren in die jaren van doorslaggevend belang om de jonge musicus in de stroom van de internationale concertwereld te lanceren.
De vier pianosonates van Ignaz Moscheles werden gecomponeerd en gepubliceerd in Wenen tussen 1814 en 1821. Ze behoren tot de eerste creatieve fase van de componist, maar de compositorische creativiteit die naar voren komt, verraadt een reeds overwogen beheersing van de techniek en de rijke thematische inventie. 'Hij heeft de wetenschap van Clementi, de expressie van Cramer en de schittering van Kalkbrenner', deze beschrijving van een hedendaagse journalist vat zijn capaciteiten en de originaliteit en kracht van zowel zijn spel als zijn composities samen.
De Italiaanse pianist Michele Bolla bespeelt een Brodmann-piano uit 1815, die perfect geschikt is voor het repertoire.