McCoy Tyner - Time For Tyner (UHQ-CD)

Time For Tyner van McCoy Tyner is een jazzalbum uit 1968 dat behoort tot de hoogtepunten van diens solocarrière na zijn vertrek uit het legendarische John Coltrane Quartet. Het is Tyner’s derde album voor het Blue Note-label en kenmerkt zich door de bijzondere bezetting zonder blazers: een kwartet bestaande uit piano, vibrafoon (Bobby Hutcherson), contrabas (Herbie Lewis) en drums (Freddie Waits). Door het ontbreken van blazers maakt het album gebruik van een unieke klankkleur, waarbij de combinatie van piano en vibrafoon zorgt voor een etherisch, gelaagd geluid. De ritmesectie speelt een prominente rol, wat het geheel een bijzondere ritmische intensiteit geeft zonder dat dit ten koste gaat van melodie of emotie.

Het genre van Time For Tyner is post-bop jazz, met duidelijke invloeden uit de modale jazz die Tyner in de Coltrane-jaren had ontwikkeld. Tegelijkertijd zijn er op dit album meer expressieve en melodische accenten, die de muziek toegankelijk houden en laten horen hoe Tyner als componist en pianist verder evolueert. Zijn spel is krachtig, ritmisch en avontuurlijk, en de samenwerking met Bobby Hutcherson vormt een essentieel aspect van de klankkleur van het album. Hun muzikale partnerschap zou nog vele jaren voortduren, maar hier is goed te horen hoe ze elkaars spel aanvullen en uitdagen.

Het album bevat in totaal zes stukken, die grofweg in twee delen zijn te onderscheiden. De eerste helft bestaat uit drie composities van Tyner zelf. Een van de meest opvallende hiervan is 'African Village', een dynamisch nummer dat Tyner’s affiniteit met modale structuren laat horen en duidelijk doet denken aan zijn werk met Coltrane. Dit stuk zet direct de toon voor het album met krachtige akkoorden, uitgesponnen melodieën en subtiele samenspelmomenten tussen piano en vibrafoon. Ook 'Little Madimba' behoort tot de originele composities op het album en laat de complexiteit en het energieke karakter van Tyner’s spel horen, met fraaie melodische lijnen en rijke harmonieën. 'May Street', het kortste originele werk op het album, valt op door zijn swingende karakter en de luchtige dialoog tussen de verschillende instrumenten.

Naast eigen werk kiest Tyner voor drie bewerkingen van bekende standards uit het American Songbook. Opvallend daarin is bijvoorbeeld 'I Didn’t Know What Time It Was', waarbij de ritmesectie een hypnotiserend ostinato neerzet en Hutcherson’s vibrafoon een moderne draai geeft aan deze klassieker. Verder zijn ook 'Surrey With The Fringe On Top' en 'I’ve Grown Accustomed To Her Face' op het album te vinden. Bijzonder is dat dat laatste nummer als solo pianostuk wordt uitgevoerd, waarmee Tyner zijn virtuositeit en zijn vermogen tot introspectie en lyriek etaleert.

Time For Tyner is verschenen in diverse heruitgaven, waaronder als UHQ-CD, een luxe audiophile-formaat dat de subtiele details van Tyner’s pianospel en de rijke texturen van Hutcherson’s vibrafoon nog beter hoorbaar maakt. Dit album geldt als één van de hoogtepunten van Tyner’s werk als bandleider en laat duidelijk horen waarom hij als een van de grondleggers van de moderne jazzpiano wordt beschouwd. De combinatie van innovatieve composities, uitzonderlijk samenspel en een haast tijdloze geluidskwaliteit maakt Time For Tyner tot een essentieel album voor liefhebbers van jazz en pianomuziek.