Marina Tarasova - French Cello Sonatas: Farrenc & Alkan, Volume 3 (CD)

Dit derde deel in de serie Franse cellosonates van Brilliant Classics bevat de fenomenale componiste Louise Farrenc (1804-1875), die geniet van een welverdiende opleving temidden van de hedendaagse aandacht voor vrouwelijke componisten, en de enigmatische en formidabele Charles-Valentin Alkan (1813-1888), bekend om zijn complexe compositietaal en extreme pianovirtuositeit.

Farrenc was een Franse componiste, virtuoze pianiste en lerares uit de Romantiek. Haar composities omvatten drie symfonieën, enkele koorwerken, talrijke kamermuziekstukken en een grote verscheidenheid aan pianomuziek. Haar Cellosonate in Bes, Op.46, in drie delen, was een van haar laatste composities (1859). De behandeling van de twee instrumenten, vooral de piano, met zijn uitgebreide gebruik van tremolo, gebroken octaven en toonladderpassages, wijst op inspiratie uit Beethovens cellosonates als model. Het openingsdeel, Allegro moderato, glijdt moeiteloos voorbij. Een lieflijk Andante sostenuto, vol ornament, dient als middendeel. De finale is een levendig Allegro.

Het werk van de Franse componist en virtuoze pianist Charles-Valentin Alkan bezit een unieke mix van complexiteit, innovatie en emotionele diepte, waardoor hij een van de meest onderscheidende romantische componisten is. Alkan stond bekend om zijn formidabele techniek en zijn teruggetrokken karakter. Zijn composities werden gekenmerkt door hun technische eisen en onorthodoxe structuren, en wekten zowel bewondering als mystiek op. Zijn Cellosonate in E, Op.47 springt eruit als een voorbeeld van zijn flair voor het mengen van instrumentale kleur en thematische ontwikkeling. Dit stuk, gecomponeerd in 1856 (drie jaar voor dat van Farrenc), is een intrigerende verkenning van het expressieve bereik van de cello, naast het virtuoze potentieel van de piano. Het is opgebouwd uit vier delen, die elk de voorliefde van de componist voor onverwachte wendingen en rijke harmonieën laten horen.

Het eerste deel introduceert een lyrische maar ingewikkelde dialoog tussen cello en piano, waardoor een samenspel ontstaat dat gedurende de hele sonate voortduurt. Het derde deel, aangeduid met Adagio, benadrukt Alkan's vermogen tot diepe, bijna spirituele expressiviteit, in contrast met het krachtige en speelse karakter van het afsluitende Allegretto. Deze combinatie van oprechte emotie en formidabele technische eisen maakt het werk een ware test voor uitvoerders. Hoewel Alkan's Cellosonate niet zo vaak wordt uitgevoerd als de mainstream romantische sonates, is het herontdekt vanwege zijn inventieve compositie en dient het als een bewijs van zijn vindingrijkheid en de diepte van zijn vaak over het hoofd geziene muzikale nalatenschap.