Lydia Mordkovitch & Julian Milford - Elgar: Music for Violin & Piano (CD)

Dit album combineert een aantal van Elgars populairste werken voor viool en piano met veel zeldzamer repertoire.

Elgars muziek voor viool en piano omspant zijn hele creatieve leven. De viool was zijn eigen instrument dat hij op twaalfjarige leeftijd begon te leren en als jongeman verdiende hij zijn brood met zowel het bespelen van het instrument als met lesgeven.

De Vioolsonate werd gecomponeerd in Brinkwells, een afgelegen huisje in East Sussex, in 1918. De afzondering was essentieel voor zijn creatieve geest en het resultaat was dit prachtige, nostalgische werk. Het eerste deel is een zeer geconcentreerd stuk dat doet denken aan Brahms in zijn knoestige kracht en bevat, in de woorden van Ernest Newman, 'een verrassend gewicht aan gedachten en gevoelens'. Het centrale deel, 'fantastisch en curieus' zoals Elgar zegt, bevat een van die grote Elgariaanse vegende melodieën in het middendeel, waarover de componist zei '...ze zeggen dat het goed of beter is dan alles wat ik heb gedaan op de expressieve manier...'. De finale, geschreven na het vernemen van de dood van een vriend, is nog zo'n prachtig beklijvend deel. Het is heel breed en rustgevend, waarbij de emotionele climax wordt bereikt door het herhalen van de 'grote melodie' uit het tweede deel.

Het populaire Salut d'amor werd voltooid in juli 1888, twee maanden voordat hij trouwde met zijn vrouw, Alice Roberts, aan wie het is opgedragen. Schott kocht het stuk voor een symbolisch bedrag, maar Elgar had er al snel spijt van, want alleen al in januari 1897 werden er 3000 exemplaren van verkocht! Elgar volgde dit stuk op met Mot d'amour, dat in 1890 werd gepubliceerd, en hoewel het alle intimiteit van het eerdere werk heeft, heeft het nooit hetzelfde succes bereikt. Het is opnieuw opgedragen aan zijn vrouw. La capricieuse, dat een jaar later werd gecomponeerd, is Elgars enige gepubliceerde pronkstuk voor viool en piano.

Sursum corda en Offertoire zijn beide gecomponeerd in 1893/4 (oorspronkelijk gescoord voor koperblazers, orgel en strijkers) en geschreven om de Duke of York te verwelkomen bij een speciale dienst in Worcester Cathedral. De ondertitels van elk stuk, 'Andante religioso' en 'Lift up your hearts' geven een idee van de stijl van de muziek, die hier te horen is in het arrangement van zijn tijdgenoot, F. Louis Schneider. Het beroemde Chanson de nuit werd gepubliceerd in 1897 en werd al snel net zo populair als Salut d'amour. Het is een van zijn meest beklijvende werken: een prachtige langzame nocturne die uiteindelijk vervaagt tot uiterste stilte. Canto popolare is Elgars eigen bewerking van een gedeelte uit zijn concertouverture In the South, gecomponeerd tijdens een reis die hij en zijn vrouw in 1903 naar Italië maakten. Deze prachtige melodie, die zowel eenvoudig als ontroerend is, is erg charmant, vooral in dit verrukkelijke arrangement.

Sospiri op 70 is Elgars laatste korte stuk voor viool en piano. Het werd geschreven in 1914 en opgedragen aan Elgars goede vriend en bewonderaar, de violist W H Reed.