Luke Howard - The Sand That Ate The Sea (LP)

The Sand That Ate The Sea van Luke Howard is een album binnen het genre contemporary classical, waarbij elementen van minimalisme en ambient elkaar ontmoeten. Het album is uitgebracht als LP en verscheen in 2019. Howard, bekend om zijn introspectieve pianospel en gevoelige strijkersarrangementen, zocht voor deze plaat de samenwerking met onder andere vocal group Shards en de Australisch-Israëlische zanger Lior, wat resulteert in een bijzondere samensmelting van instrumentale en vocale klanken.

Het centrale thema van het album is het uitgestrekte, mythische landschap van de Australische outback, en vooral de dreiging van een naderende storm over de gemeenschap Andamooka. Dit vindt zijn uitdrukking in de bijna statische, bedachtzame sfeer die het hele album doordringt. De composities zijn gedragen en contemplatief, waarbij de piano vaak verstilt tussen de akkoorden, en de strijkers zich langzaam ontvouwen, als zandduinen die nauwelijks merkbaar verschuiven in de wind. In sommige stukken, zoals Dinner Dance, is de stilte bijna tastbaar, terwijl subtiele gitaarklanken en drones de uitgestrektheid van het landschap benadrukken.

Markant aan dit album is de introductie van koorzang, een nieuw element in Howards werk. In tracks als Salt Flats, waar de stemmen van Shards en Lior samengaan, krijgt de muziek een sacrale, bijna etherische kwaliteit. De menselijke stem voegt een extra laag van emotie en spiritualiteit toe aan de muziek, waarmee het album zowel aards als tijdloos klinkt.

Een aantal tracks springt er direct uit. Salt Flats is een treffend voorbeeld van Howards balans tussen verstilling en expressiviteit, terwijl de track Lake Torrens zich kenmerkt door zijn filmische pianothema en subtiele arrangementen. Een ander opvallend nummer is Future Coda, waarin Lior in de slotminuten met een breekbare zanglijn de spanning en hoop van de lokale gemeenschap samenvat.

The Sand That Ate The Sea is daarmee een rijkgeschakeerd en sfeervol album, waarbij Luke Howard het minimalisme koppelt aan de introspectieve sfeer van de Australische woestijn. Het is een soundtrack voor een landschap dat zowel ongenaakbaar als menselijk nabij voelt, en een mijlpaal in Howards oeuvre.