Luca Sanzò - Reger: 3 Suites For Viola Solo (CD)

Max Reger (1873-1916) staat bekend om zijn toewijding aan Johann Sebastian Bach. In de woorden van musicoloog Massimo Mila was Reger een 'uitmuntend kamermuziekkunstenaar, die graag oude contrapuntische vormen herstelde: fuga's, passacaglia's, chaconnes, suites, enz Zijn 3 Suites voor altviool solo op.131d - voltooid een jaar voor zijn dood - zijn een voorbeeld van deze contrapuntische restauratie en heruitvinding. Ze maken deel uit van een verzameling werken met een antieke sfeer in de stijl van Bach (Op.131), die ook muziek voor viool solo, voor twee violen en voor cello bevat. De drie suites voor altviool solo benadrukken allemaal het polyfone karakter van een instrument dat tot op de dag van vandaag als monodisch wordt beschouwd.
Henri Vieuxtemps (1820-1881) was een belangrijke exponent van de Frans-Belgische school van geavanceerde virtuoze viooltechniek en leverde een bijdrage aan de oprichting van de Russische school. Zijn Capriccio per viola sola Op.55 begint met de instructie Lento, con molta espressione, een karakter dat het hele werk doordringt. Het zit vol met snelle virtuoze passages die uitdagend zijn voor zowel de linkerhand als de strijkstok, waarbij een constante dialoog wordt onderhouden over een scala aan klankkleuren.
In de jaren 1970 keerde de Poolse componist Krzysztof Penderecki (1933-2020), na jaren van avant-gardistisch experimenteren, terug naar een meer 'klassieke' stijl, met conventionele notatie en melodieën of kleine melodische intervallen in het hart van zijn werken. Dit geldt voor zijn Cadenza voor altviool solo, geschreven in 1984 voor violist-violist Grigorij Zyslin. Het wordt beschouwd als een stuk op zichzelf, ondanks de nauwe banden met het Altvioolconcert dat een jaar eerder werd geschreven. Hoewel het is genoteerd zonder aanduiding van maatsoort of maatstrepen, heeft de cadens wat zou kunnen worden omschreven als een 'barokke' langzaam-snel-langzaam structuur en is volledig gebaseerd op een dalende halve trap.
Benjamin Britten (1913-1976) werd op 15-jarige leeftijd naar Gresham's School in Norfolk gestuurd, waar hij twee jaar woonde en studeerde tot hij in 1930 een beurs kreeg voor het Royal College of Music in Londen. In dat jaar componeerde hij zijn Elegy voor altviool solo. Het werd pas na Brittens dood ontdekt en kan worden gezien als een jeugdige muzikale reflectie en commentaar op zijn ellendige kostschoolervaring. Het kan worden onderverdeeld in drie delen: het eerste en derde zijn een lied van verdriet, uitputting en teleurstelling; het tweede een uitbarsting van woede en frustratie.
De Élégie voor altviool solo van Igor Stravinsky (1882-1971), gecomponeerd in 1944, heeft aantoonbaar de structuur van een tweedelige uitvinding, opgedeeld in expositie, fuga en recapitulatie, en de verschillende stadia benadrukken de polyfonie van het instrument met echo's van Bach.