Luca Magariello & Cecilia Novarino - Fauré: Cello Sonatas (CD)

Ongrijpbare meesterwerken uit de Franse kamermuziek op de grens van de romantiek en de moderne tijd.

Fauré was een gereserveerde, bescheiden man die vooral werd aangetrokken door de intimiteit van kamermuziek. Diep gehecht aan de romantiek van een vroegere tijd, wordt hij beschouwd als de laatste van de romantici. Debussy beschreef hem als een 'maître de charme', een omschrijving die nog steeds opgaat.

Tijdens de Eerste Wereldoorlog bleef Fauré in Parijs als hoofd van het Conservatorium en ondanks de externe onrust was deze periode (die voor hem duurde tot 1921, het jaar van de Tweede Cellosonate) de meest productieve van zijn leven. Zijn composities uit deze periode vallen op door hun kracht en zelfs geweld voor een componist die gewoonlijk bekend staat om zijn delicatesse en terughoudendheid. Het eerste deel van de Eerste Cellosonate is zelfs een van Fauré's meest hoekige en assertieve stukken.

De Tweede Sonate deelt een vloeiende, ongrijpbare kwaliteit met veel van zijn late muziek, maar het valt op het oor met bijna bedrieglijk gemak: 'Wat een geluk dat je zo jong kunt blijven!', merkte Vincent d'Indy op tegen de 78-jarige componist toen hij de wervelende finale van de sonate voor het eerst hoorde. Fauré zelf merkte met een typisch understatement op dat 'muziek erin bestaat ons zo ver mogelijk uit te tillen boven wat is. Ik draag een zeker verlangen in me naar dingen die niet bestaan Er is een gevoel waarin deze late cellowerken spreken in een romantische taal waarvan de componist al wist dat ze dood was - en toch is elke noot erin uniek van hem, wars van tragische declamatie maar niet bereid om een melancholische geest van reflectie van zich af te schudden Geprezen voor hun 'uitstekende' spel door het Nederlandse tijdschrift Opusklassiek, nam het echtpaar Luca Magariello en Cecilia Novarino de cellosonates van Nikolai Myaskovsky op voor Brilliant Classics (95437). Het album kreeg lovende kritieken die de nieuwe opname zeker zal delen: 'Het langdurige partnerschap van het duo leidt tot een naadloos spel van sympathieke expressie, zodat de twee sonates een effectieve interpretatie krijgen.' (tijdschrift Pizzicato). er zit een directheid en transparantie in het spel van Magariello en Novarino... Gevoelige en originele interpretaties.' (Klassiek.net)

De twee sonates voor cello en piano van Gabriel Fauré (1845-1924) werden gecomponeerd in het laatste decennium van het lange en vruchtbare creatieve leven van de componist. Ze zijn een significant voorbeeld van hoe Fauré zijn muzikale taal tijdens zijn leven heeft geëvolueerd en ontwikkeld. Als een gereserveerde persoonlijkheid die leefde in zijn eigen intieme creatieve wereld, diep geworteld in de romantiek die aan hem voorafging, wordt hij beschouwd als de laatste van de romantici, in een tijdperk waarvan de muzikale taal al lang verstoken was van negentiende-eeuwse canons.Hij staat bekend om zijn enorme hoeveelheid lichte, expressieve liederen, gekenmerkt door natuurlijke, zingbare melodieën met een charmant en zoet sentiment. Ze werden immens populair en Tosti verdiende er een fortuin mee.
De muziek van deze 'maître de charme' (zoals Debussy hem noemde) is in essentie lyrisch en zijn zeer persoonlijke melodische en harmonische taal heeft een exquise kwaliteit.
Luca Magariello is een van de meest vooraanstaande cellisten van Italië. Hij en zijn partner Cecilia Novarino maakten al een zeer succesvolle opname voor Brilliant Classics met cellosonates van Miaskovsky.