Loyle Carner - Yesterday's Gone (LP)

Yesterday’s Gone is het debuutalbum van de Britse rapper en tekstschrijver Loyle Carner. Dit album verscheen op LP in het releasejaar 2017 en wordt vaak omschreven als een mix van hiphop met sterke invloeden uit de jazz, soul en lo-fi. Carner weet met zijn persoonlijke stijl en karakteristieke stemgeluid de luisteraar direct te raken. Zijn benadering van rap is ver verwijderd van de grote showachtige hiphop; juist de ingetogen producties en het warme, organische geluid geven het album een authentiek karakter.

Een belangrijk thema op Yesterday’s Gone is familie, verlies en volwassen worden. Carner schreef veel nummers als eerbetoon aan dierbaren, en verwerkt openhartig zijn ervaringen met rouw, ADHD en het gemis van zijn vader. Het album klinkt intiem, bijna als een uitwisseling tussen goede vrienden. Zo hoor je in het nummer Sun of Jean een gevoelige ode aan zijn overleden stiefvader, waarin een oude pianodemotrack wordt gecombineerd met een ontroerende bijdrage van zijn moeder. Het geheel voelt als een gesprek over zijn familie en verleden, in plaats van een traditioneel rapalbum.

Het album bevat verschillende tracks die de kenmerkende sfeer en variatie laten horen. The Isle of Arran opent het album met een combinatie van koorzang, pianoklanken en handclaps, wat meteen een soulvolle en enigszins gospelachtige toon zet. Op Damselfly, met bijdrage van Tom Misch, klinkt een ontspannen, jazzy en bijna dromerig geluid dat uitnodigt tot wegzinken in de muziek. Ain’t Nothing Changed roept de nostalgie en het geluid van hiphop uit de jaren tachtig op, en laat horen dat Carner zijn wortels niet vergeet en eer betoont aan voorgangers.

Kenmerkend voor Yesterday’s Gone is de poëtische kracht van Carner’s teksten. Hij schrijft kwetsbare, persoonlijke verhalen zonder deze te overdrijven of dramatisch te maken. Toch zijn de emoties voelbaar en raak. Tracks als Florence – over een denkbeeldige zus – en Mrs. C – over het verlies van een moeder van een vriend – weten te ontroeren, juist door de eenvoud en het pure gevoel in de muziek. Naast zijn melancholieke kant is er ook ruimte voor speelse skits en korte intermezzo’s, waarin Carner zijn familie opvoert of filosofeert over alledaagse onderwerpen.

De producties zijn warm en jazzy, met veel live-instrumenten en natuurlijke klanken. Het album klinkt nooit druk; het tempo is midden tot langzaam, waardoor er veel ruimte overblijft voor Carner’s rustige flow en oprechte bars. Yesterday’s Gone is een plaat die eerlijkheid, kwetsbaarheid en muzikaliteit combineert. Loyle Carner weet met dit album een unieke plek in de hiphop te veroveren, net zo toegankelijk voor hiphopfans als voor liefhebbers van jazz en soul. Het album is zowel een persoonlijk dagboek als een prachtig muzikaal document, waardoor het direct vanaf de eerste luisterbeurt indruk maakt.