Let 'Em All Talk

Let 'Em All Talk van Luke Elliot is een album dat het genre dark Americana moeiteloos vermengt met invloeden uit country, jazz en alternatieve pop. De plaat, uitgebracht in 2023 op CD, is zijn derde studioalbum en kenmerkt zich door een filmische sfeer en uitgesproken melancholie. Luke Elliot, afkomstig uit New Jersey maar woonachtig in Noorwegen, staat bekend om zijn rauwe, eerlijke manier van vertellen, wat duidelijk terugkomt in zowel de tekstdiepte als de muzikale aankleding van dit album.

Het album balanceert op het snijvlak van americana en alternatieve singer-songwriter met een duidelijke neiging naar donkere, dramatische arrangementen. De sound wordt vaak vergeleken met artiesten als Leonard Cohen, Nick Cave en Bruce Springsteen, waarbij de stem van Elliot broeierig en meeslepend blijft. Het gevoel dat het album oproept is filmisch, bijna alsof het de soundtrack is van een nog te schrijven noir-film. Dit komt vooral tot uiting in de doorleefde producties en het gebruik van blazers, strijkers en subtiele elektronische elementen.

Eén van de opvallende tracks op het album is William Tell, een nummer geïnspireerd door het leven van schrijver William S. Burroughs. Dit lied valt op door de indringende blazers en de duistere toon, passend bij de thematiek van schuld en verlossing die door het hele album heen loopt. Een andere hoogtepunten is I (Who Have Nothing), een cover die eerder beroemd werd door onder andere Tom Jones en Shirley Bassey. Elliot geeft er zijn eigen rauwe draai aan, waarbij zijn stem aan het einde breekt en het nummer zo uit de sfeer van operabombast haalt en richting pure emotie duwt.

Ook When The Great Ship Went Down, een oudere compositie van Elliot die nu op plaat staat, draagt bij aan de moody en reflectieve sfeer van het album. Dit slotnummer is folk-geïnspireerd en behoort tot de intiemere momenten. In veel van de songs balanceert Luke Elliot tussen hoop en berusting, zonder het verlangen naar vrijheid en verlossing uit het oog te verliezen.

Let 'Em All Talk onderscheidt zich door zijn eigenzinnige aanpak, waarbij genres moeiteloos worden doorbroken. Luke Elliot weet met zijn eerlijke, soms rebelse teksten en de dynamische muzikale omlijsting een tijdloos, meeslepend en donker album neer te zetten dat het predicaat cinematografisch meer dan verdient.